Reflectie 6(1) voorjaar 09.vp

waarin alles zo hectisch is geworden en mensen alleen maar bezig zijn met morgen en volgend jaar en steeds meer, meer en meer, is het letterlijk even stilstaan, stilstaan bij het leven en bij de dood. Ik heb meegemaakt dat een van mijn beste vrien- den, nog heel jong binnen twee weken overleed en vorig jaar verongelukte een collega. Nog geen dertig… En de wereld draait gewoon door zonder hen. Het mooie van het repertoire op de cd is dat daarin wordt ingegaan op deze aspecten, het le- ven, dood, de melancholie, de vreugde.” Later moest Sytse Buwalda een rouwstoet uit de weg gaan, omdat hij daardoor een hele lading verdriet binnenkreeg en daarin zou worden meegezogen. Verder een leven waarin hij jaren een soort doodsangst beleefde. Angst voor een vermeen- de ziekte. In het cd-boekje schrijft Transpersoonlijk therapeut Ton Giesberts: “Midden in het leven staan en als de dood zo bang zijn. In mijn praktijk als Transpersoonlijk therapeut en maatschappelijk werker ontmoet ik feitelijk alleen maar men- sen met doodsangst. Angst voor vader of moeder, voor de om- geving of werkgever, voor de maatschappij of partner. Uitein- delijk doodsangst voor je eigen IK: het individu zelf. Mensen leven een (aan)gepast leven waarbij niet altijd voldoende re- kening gehouden wordt met eigen wensen en behoeften. De gevolgen daarvan uiten zich veelal in: relatieproblemen, iden- titeitscrisis en het gevoel alleen met de doodsangst achter te blijven.” Herkenbaar? , zo vraagt Ton Giesberts.” Het vinden van ‘verlichting’ binnen onze westerse cultuur, zoals die van een zuivere boeddhist, moslim of christen, blijft volgens hem vaak een wens en hij stelt vast dat we er doods- bang voor zijn en daardoor niet echt durven te kiezen. “Wat zullen ze van mij vinden?” is de eerste angstneurose die zich aandient . Het is opmerkelijk dat een cd-boekje een dergelijke tekst bevat. Sytse Buwalda had de vrijheid om dit stukje van zijn goede vriend te plaatsen, omdat hij de cd in eigen beheer uit- geeft.”Juist door wat hij over die doodsangst zegt die in mijn leven zo’n grote rol speelde. In mijn tekst zeg ik overigens dat ‘het nog steeds werk in uitvoering’ is; elke dag dat ik leef, ie- der lied dat ik mag zingen, vrolijk of verdrietig, voegt iets toe aan mijn mooie huisje. Voor mij kwam er een vertrouwen in wat er om mij heen is. Noem het energie of wat dan ook. Je voelhorens uitstrekken en je niet beperken tot de materie. Ik denk ook zeker dat het leven na de dood doorgaat en dat er ‘iets’ is, al praat ik niet in termen van hemel en hel. Je hebt een stoffelijk lichaam en een ziel en ik denk dat wanneer dat stoffelijk lichaam sterft, de ziel verder leeft. Waarheen, weet ik niet, maar die bijna-doodervaringen waar je het over had, wijzen ook sterk in die richting.” Het is treffend dat we liederen als die van J. Downland , Purcell en J. Coprario vandaag nog steeds te horen zijn. De manier waarop Sytse ze vertolkt laat je niet onberoerd en ver- oorzaak het bekende kippenveleffect. (Via zijn website kun- nen muziekfragmenten beluisterd worden.) Ontroerende teksten die wel heel gevoelig en overtuigend worden gezongen door Sytse Buwalda en de sopraan Francine van de Heyden. “Hoe het komt dat mensen zo geraakt wor- den? Ik gooi een lijntje uit naar boven en dan mag het gebeu- ren. Ik laat het ook gebeuren.” Reiki-master Klanken zijn trillingen en kunnen helend zijn, zoals ook de stem van Buwalda. Een van zijn beste vriendinnen zei tegen hem: “Jij heelt wanneer je zingt”en zo ervaart hij het zelf ook.”Gisteren zong ik het prachtige Stabat Mater en dan vertel je het verhaal van Maria onder het kruis. Ik geef dat mensen mee en op dat moment gaat er een enorme golf van energie en trillingen van mij uit. Sommige mensen zien aura’s en vertel- len mij dat ik helemaal in het Licht sta, soms een paars licht. Sommige mensen pikken die trilling op en misschien wel op heel andere momenten dat jij dan verwacht Mensen kunnen geraakt worden, anderen worden boos omdat er iets naar bo- ven kwam, waarmee ze niet geconfronteerd wilden worden, maar het was kennelijk wel nodig. Daarom kan ik na een con- cert ook zo moe zijn, want je geeft dan heel veel.” Sytse Buwalda heeft het afgelopen jaar ook een opleiding als reiki-master afgerond. Niet dat hij een praktijk heeft, maar mensen komen wel naar hem toe, zoals collega’s tijdens rei- zen. “Als je veel reist heb je veel pijntjes, het veel in de auto zitten eist z’n tol nogal eens. Dat ik energie geef tijdens con- certen, is op zich natuurlijk al heel mooi. Een mevrouw komt al jaren naar mijn concerten, zoals de Mattheus-Passion. In mijn gastenboek las ik dat ze kanker had en stervende was. Ze had zich uit bed gesleept om dat concert van mij te horen en is enkele weken later overleden. Dat tilt je er bovenuit en dan weet je waarvoor je het doet.” 1. www.indigosoulstation.nl, programma ‘Kwantpunt’. 2. www.sytsebuwalda.nl