Reflectie 6(2).vp

Liefde en de oorzaak van ons lijden (deel 3) Anita Hoevenaars In deel 1 en deel 2 sprak ik over voorwaardelijke en onvoorwaardelijke liefde. Vaak leven we vanuit voorwaardelijke liefde waardoor we onszelf en de ander tekort doen. Onze ware natuur is ónvoorwaardelijke liefde. De liefde die we als ouders voor onze kinderen kunnen voelen. De liefde die we voor onze meest dierbaren kunnen voelen. Maar ook bij hen doet de voorwaarde- lijke liefde altijd mee. Als ons kind niet aan onze verwachtingen voldoet, zijn we teleurgesteld en gaan het kind een bepaalde rich- ting induwen. We kunnen het niet liefhebben zoals het werkelijk is. Zo ook bij onze dierbaren. We raken geVrriteerd, gefrustreerd of wat dan ook, als de ander niet past binnen ons verwachtingspatroon. Op die momenten komen we ons onvermogen tegen om onvoorwaardelijk lief te hebben in de dagelijkse omgang met elkaar. Onvoorwaardelijke liefde blijkt dan een idee te zijn waar we wel in geloven maar dat we niet in praktijk kunnen brengen. Diep van binnen blijven we onze onvoorwaardelijkheid wel voelen maar in de omgang met elkaar raken we verstrikt in strijd, afstand en noem maar op. In dit derde en laatste deel ga ik dieper in op de liefde voor onszelf als weg naar harmonie en eenheid. Allemaal kennen we de relatieproblemen die wij als mens te- gen komen in de omgang met dierbaren. Ruzie, gebrek aan in- timiteit, onbegrip, eenzaamheid, teleurstelling, zijn allemaal deel van onze relaties. Het lijkt wel of het niet anders kan. Na- tuurlijk is het zo dat het menselijk is dat we al deze situaties en emoties ervaren. Tegelijk heb ik de overtuiging dat we tot een hogere kwaliteit van onze relaties in staat zijn. Ik denk ook dat we in deze tijd van grote veranderingen er aan toe zijn om ons vermogen om wérkelijk lief te hebben naar een hoger niveau te kunnen brengen. Daar waar we in staat zijn om in ónvoorwaardelijke liefde te leven met onszelf en elkaar, hebben we niet het lijden van strijd, macht, angst, teleurstelling, eenzaamheid, etc. We leven dan in harmonie met onszelf en elkaar. We zijn volledig afge- stemd op de liefde in ons en in alles. Deze afstemming maakt dat we in harmonie leven met de liefde zelf, met God zelf. God ís onvoorwaardelijke Liefde. In ons hart en ons lichaam kunnen we voelen hoe het leven is als we in harmonie met God, onszelf en Alles, leven. In ons zit het verlangen om deze staat van zijn te bereiken. Omdat we nu een evolutionaire sprong maken als mensheid in ons (spirituele) bewustzijn, is het reëel om liefdevolle eenheid na te streven. In deze tijd ont- waken er zoveel nieuw inzichten, krachten en kwaliteiten in ons, die het mogelijk maken om werkelijke liefde en eenheid te gaan beleven. Onvoorwaardelijke liefde is van nature aan- wezig in alles. Als we ons één voelen met de natuur, muziek, een ander mens, dan ervaren we de harmonie van deze Godde- lijke liefde. Dit leert ons dat eenheid deel is van deze liefde. Logischerwijs is het dan ook zo dat wanneer we geen eenheid ervaren, we ook geen onvoorwaardelijke liefde ervaren. Eenheid Hoe komen we in de staat van eenheid terecht? Natuurlijk er- varen we het wel eens en weten we dus waar het over gaat. Tegelijk leven we meestal in de ervaring van niet-eenheid. Alsof we afgescheiden zijn van alles en iedereen. We bestaan op een eilandje met onszelf en leggen van daaruit lijntjes met mensen, werk en God. We verbinden ons eiland, maar komen er niet vanaf. Soms vallen we helemaal samen met de natuur, een ander, muziek, God, of wat dan ook. We ervaren eenheid op dat moment. Dit zijn waardevolle ervaringen, die helend en inspirerend zijn. Vervolgens leven we weer verder op ons ei- land, afgescheiden van de rest. Eenheid is altijd aanwezig. Alles is altijd met Alles verbonden. Als eenheid slecht af en toe aanwezig zou zijn, dan zou het geen eenheid zijn! Zoals Goddelijke liefde altijd aanwezig is, zo is eenheid ook altijd aanwezig. Alleen we ervaren haar meestal niet. We kunnen ons diep verbonden voelen met onze dierbaren, maar zelfs dán blijft er een gevoel van afgeschei- denheid. Dit wordt onherroepelijk voelbaar bij het overlijden van een dierbare. De dood werpt ons terug op onszelf en we ervaren de diepe pijn van de scheiding. Op dat moment erva- ren we ten diepste hoe wij vast zitten op een eiland en telken opnieuw de pijn hiervan ervaren. We missen de onvoorwaar- delijke verbondenheid die eenheid ons geeft. Wanneer we leven in eenheid en liefde, is deze pijn weg. Als sneeuw voor de zon gesmolten. De oorzaak van ons lijden ligt in ons onvermogen om in eenheid en liefde te leven, is mijn overtuiging. Deze overtui- ging bewijst zich elke dag weer in mijn eigen leven. In relatie met mezelf, mijn dierbaren, mijn werk als therapeute/healer en al mijn andere bezigheden. Tot in de meest gewone activitei- ten en eenvoudige contacten voel ik het verschil of ik vanuit eenheid en liefde leef of vanuit afgescheidenheid. Het gaat er niet om wát ik doe maar hóe ik het doe. Als ik het pad volg van groeien in eenheid en liefde, blijkt telkens weer dat diepe vormen van lijden oplossen. Zij maken plaats voor harmonie, zachtheid, liefde, heelheid en al datgene waar ik en anderen diep van binnen naar verlangen. Tegelijk blijkt mijn leven niet saai en vlak te worden maar openen zich juist steeds meer bronnen van inspiratie en is er steeds weer iets nieuws te ontdekken. Het Goddelijke is oneindig en er is nog zoveel waar we geen weet van hebben. We begrijpen nog zoveel niet over onszelf, het leven en het universum. Hoe meer we in eenheid en liefde leven hoe meer het leven haar geheimen aan ons prijsgeeft. Zo leren we God kennen via haar/zijn creatie. Aangezien wij zelf een creatie Gods zijn, leren we God kennen via en ín onszelf. De ingang om eenheid en liefde te vinden is de relatie met onszelf. Dit lijkt tegenstrijdig omdat we altijd praten over lief- de voor en eenheid met ánderen. Toch is de relatie met onszelf de basis voor elke relatie met iets buiten ons. We kunnen niet houden van een eigenschap van de ander als we dat niet bij onszelf kunnen. Onze verbondenheid met en liefde voor ande- ren, spiegelt direct onze verbondenheid met en liefde voor