Reflectie 6(2).vp

De ontdekking van ons Eindeloos Bewustzijn Naar aanleiding van het boek van cardioloog Pim van Lommel. Anneke de Bruijn Voor mijn 85ste verjaardag (in 2008) kreeg ik van mijn klein- kinderen het boek “Eindeloos bewustzijn”. Kennelijk vonden zij dat dit bij mij past en inderdaad heb ik al in l996 een sym- posium over bijna-doodervaringen bijgewoond. Op dat sym- posium werd het boek “Een glimp van de hemel” van Mally Cox-Chapman ten doop gehouden, een boek waarin vele ge- vallen van bijna-doodervaring werden beschreven. In 2001 publiceerde cardioloog Van Lommel in het geren- ommeerde tijdschrift The Lancet over zijn onderzoek naar BDE bij 344 Nederlandse patiënten, die een hartstilstand had- den meegemaakt in het ziekenhuis. Van hen bleken er 62 een bijna-doodervaring te hebben ervaren. Dat artikel was inder- tijd wereldnieuws en haalde de voorpagina’s van alle belang- rijke kranten over de hele wereld. Zijn boek “Eindeloos bewustzijn” bevat treffende verhalen van mensen die een bijna-doodervaring (BDE), hebben mee- gemaakt en is daarmee ook een ontroerend boek. In zijn inlei- ding wijst de auteur er bescheiden op, dat mensen met een BDE zijn leermeesters zijn. Overigens spreekt Van Lommel zelf liever over Nabij-de-dood-ervaring. Rode draad in zijn boeiende werk is, dat de heersende, ma- terialistische visie van artsen, filosofen en psychologen te be- perkt is om het verschijnsel te kunnen duiden. Er zijn goede redenen om aan te nemen dat ons bewustzijn niet altijd samen- valt met het functioneren van onze hersenen. Het bewustzijn kan ook los van ons lichaam functioneren. Het is zeer te loven dat een medisch geschoold mens dit feit constateert en het ook in een wetenschappelijk verantwoord boek publiceert. Wel krijgt deze wetenschapper zeer heftige en soms respectloze kritiek van andere wetenschappers en critici die sowieso al niets hebben met BDE’s. Hier volgen enkele sprekende voorbeelden van een BDE. Omdat datgene wat ervaren wordt vaak tijdens een levensbe- dreigende situatie volledig onbekend en onbenoembaar kan zijn en deze bijzondere gebeurtenissen buiten onze normale ervaringsmogelijkheden liggen, is het begrijpelijk dat er grote problemen ontstaan, wanneer men de ervaring onder woorden probeert te brengen. Onuitsprekelijkheid — Ik was daar aan de andere kant. Gewoon teveel om in menselijke woorden uit te drukken. De andere dimensie, daar waar geen verschil is tussen goed en kwaad en geen tijd en ruimte bestaat. Een immense, intense, zuivere liefde, die onze menselijke liefde laat verbleken. Met geen pen te beschrijven wat ik meemaakte. Er volgt een verkort verslag van de psycholoog Carl Jung van zijn uittreding tijdens zijn hartinfarct in 1944. De beschrij- ving van het beeld van de aarde vanaf grote hoogte is opval- lend, omdat zijn verslag nauwkeurig overeenkomt met wat men pas de laatste 30 jaar weet, dankzij beelden uit de ruimte. Het leek of ik mij hoog boven in het wereldruim bevond. De aarde gedompeld in een heerlijk blauw licht. Diep onder mijn voeten lag Ceylon en vóór mij het subcontinent India, links de rood-gele woestijn van Arabië en links boven een stukje Mid- dellandse zee. Later heb ik geïnformeerd hoe hoog je in de ruimte moet zijn om een dergelijk uitzicht te hebben. Dat bleek ongeveer 1500 km te zjin. De aanblik van de aarde was het meest schitterende en betoverende wat ik ooit heb beleefd. Ontmoeting met een stralend licht of een wezen van licht — Uit de Divina Comedia van Dante: “In de hemel, die het meest van zijn licht ontvangt, ben ik geweest; en ik zag dingen, die wie neerdaalt van daarboven noch weet noch vermag te zeggen.” Diverse keren noemt Pim van Lommel Dante’s ‘Divina Comedia’ . De gehele Comedia zou je als een uitgebreide BDE kunnen beschouwen ¹). Ik zag licht, zo zuiver, zo intens en volmaakt. Ik had geen lichaam meer, het besef was: hier is geen tijd en ruimte, het is hier altijd nu. Ervaring van energie van liefde vooral, van warmte en schoonheid. Ik was op een plaats waar ik begreep hoeveel meer er is dan wij in onze driedimensionale wereld kunnen bevatten. Ik besefte dat niet alleen ik deel uitmaak van dat grote geheel, maar dat alles met elkaar in verbinding staat. Tunnelervaring — Van Lommel schrijft: “In de donkere ruimte ontstaat een lichtpuntje waar men vaak met ongelooflij- ke snelheid naartoe getrokken wordt en mensen beschrijven dit als een tunnelervaring. Men beweegt zich door deze donk- ere, soms veelkleurige of spiraalvormige, smalle ruimte en wordt soms begeleid door al of niet zichtbare wezens of door muziek. Zij naderen het licht, dat geleidelijk in intensiteit toe- neemt tot een zeer helder, maar niet verblindend licht. Uitein- delijk wordt men door dit licht helemaal omhuld. Dit gaat gepaard met een onbeschrijflijk geluksgevoel, het besef van onvoorwaardelijke liefde en acceptatie. De reis door de tunnel lijkt de overgang te zijn van onze fysieke wereld naar een an- dere dimensie waar tijd en afstand geen rol meer lijken te spe- len. Deze ervaring van ‘het zich bewegen door een tunnel naar het licht’ is een soort synoniem geworden voor een BDE”.