Reflectie 6(4) winter 2009.vp

Geluid als Kosmische Beweging Rachel Sonius Na het onverwachte overlijden van Mgr. Frank den Outer, die mij eerder nog aanspoorde tot het schrijven van artikelen voor ‘Reflectie’, kan ik in dankbaarheid terugzien op de waardevolle momenten van contact met hem. De enkele ontmoetingen bleken een aanmoediging tot innerlijke ontwikkeling. De woorden van deze musicus (o.a.) waren doortrokken van een Geluid, voortge- bracht door zijn afstemming op de liefdevolle Grondtoon van het Leven. Die liefde heeft hij ge’toond’ in een stil stralende, aan- raakbare en waardige aanwezigheid. Dat zal ik niet vergeten, want het akkoord dat hij aansloeg, zal blijven weerklinken. De Ene riep: ”Ajeka?”: “Waar ben je?” Dat is Gods roep tot de mens, wanneer deze zich – in de tijd – voor God meent te kunnen verbergen. Alles wat tot ontstaan gekomen is, is in wezen een Won- der. Als we pogingen doen te vatten hoe dat alles en vooral de mens, met “name”, is ontstaan én in zijn “toename” geplaatst is, door – laten we zeggen – het stoffelijke naar het geestelijke te ‘vertalen’ en omgekeerd, kunnen we het gevoel krijgen de Waarheid tóch niet gevat te hebben. Het Absolute Leven, het geluidloze leven, waaruit alles is voortgekomen wat tijdelijk gehoord, gezien en ervaren kan worden, is een geluidloos, bewegingloos en eeuwig leven. We zouden kunnen zeggen dat we het daarmee zullen moeten doen. Dat we het zullen moeten doen met dit Wonder. Dat kan. Maar wat ook kan, is toch proberen te vatten hoe wij, hier, en dan op ons eigen niveau, dit Wonder ten volle kunnen be-leven en zelfs ook belevendigen. Daaruit voortvloeiend dus ook welk aandeel, (niet vergetend ons erfdeel) wijzelf hierin kunnen hebben. Voor onszelf en voor de ‘ander’. Op wie of wat vertrouwen wij, wie of wat volgen wij? En hoe? Waar gaan we na dit tijdelijke leven heen? Ieder op zijn eigen wijze, en volgend / volgens de eigen keuze. Maar een keuze zullen we moeten maken, willen we een grond van bestaan ervaren. We zullen we ons dienen te verbinden met polariteiten in onszelf en die van de ‘ander’. De grondgedachte van alle godsdiensten is het ‘Godside- aal’, dat leidt tot het doel van de Waarheid. Kunnen wij het pad naar het doel, dat Waarheid is, in vrijheid gaan? Of zijn wij genoodzaakt dit pad, van ons uit gezien, toch min of meer ‘planmatig’ voor te bereiden? En ons te realiseren dat wij op deze weg, naar alle waarschijnlijkheid, restricties, patstelling- en zullen aantreffen? Of, misschien beter, dat we zullen moe- ten luisteren naar de Geest van Leiding, die ons tegemoet komt en ons op cruciale momenten ‘apart’ neemt en ons tot bezinnen aanzet. In de hoop dan, dat we de aanwijzingen zui- ver kunnen ontvangen en volgen. Een aanwijzing die aanvangt met misschien een roep? “Ajeka?”. “Waar ben je”? Mohammed zei: “Elke ziel is in-wezenlijk een gelovige, en het zijn anderen die van de ziel een ongelovige maken”. Die ‘anderen’ zijn de wanklanken, de enige vijand van de mens. En het is de strijd tegen deze wanklanken, het afbreken van de muur van deze wanklanken, die het leven soms tot een last maken. Het zijn de wanklanken die zich in allereerste instantie in onszelf bevinden. In de gnostische “Onafhankelijkheidsver- klaring” staat geschreven: ”Het Koninkrijk is volmaakt ver- eend en volmaakt beschermd, en het ego zal er niet over zege- vieren”. Trilling schept beweging, geen stilstand Iedere beweging die van het Geluidloze Leven uitgaat, is een trilling en op haar beurt een schepster van volgende trillingen. Een beweging veroorzaakt beweging. “Drink wijn, verbrand de kansel, maar tart niet”, stond er eens in een Soefigeschrift. Die uitspraak zal van zo’n duizend jaar geleden zijn, uitgesproken door een van de mystici van het Oosten. In een tijd dat het drinken van alcohol absoluut verboden was en de ‘spreker op de kansel’ in zeer hoog aan- zien stond. Vrij-denken was in die tijd geen optie, laat staan dit te uiten. Er waren vastomlijnde wetten en voorschriften waaraan men zich te houden had, en waarover men spreken kon. Daar was geen beweging in te krijgen en de ziel kwam daartegen in opstand. Het werd ervaren als ‘wanklanken’. In deze tijd echter kunnen we onze gedachten vrij over zo’n uit- spraak laten gaan, wat een groot goed is. Met dit vrije denken ontstond ook de stroom van kennisoverdracht, gedachten, filo- sofieën die ons ter beschikking kwamen over het ‘geziene’ en het ‘ongeziene’. Vaak op alle gebied grensoverschrijdend. We kunnen ons die eigen maken, ontwikkelen of naast ons neer leggen. Men kan en mag een beweeglijke, klankvolle, per- soonlijke relatie met God of het Goddelijke hebben. Zoveel mensen, zoveel goden. En het Geluidloze Leven, althans een deel daarvan, wordt in ons actief en zet aan tot steeds meer werkzaamheid, in de richting waarin wij ons begeven willen. Want “Nadat Ik dit universum geschapen heb met een frag- ment van Mijzelf, blijf Ik”. ‘De wijn’ overigens, hierboven aangehaald uit een Soefi- geschrift, is niet uitsluitend de wijn bereid uit druiven. De mystici in vroegere tijden spraken over de “Mee-goeneh”, het Huis waar goddelijke Wijn rijkelijk vloeide, het Huis waar je niet zomaar ‘binnen’ kwam. Het was Gods Wijn, Kennis, Inzicht, die het hart in vuur en vlam zette, waardoor je in een roes van Liefde voor de Ene, in extase, terecht kwam. Deze ‘roes’, gelukzaligheid, bracht je boven het aardse, en gaf naast inzicht ook doorzicht in het bestaan. Deze gelukzaligheid is duidelijk niet het genoegen dat wij ervaren tijdens het eten van bijv. een smakelijke maaltijd. Was eenmaal het hart in vuur en vlam, dan verbrandde de kansel van waaraf uitsluitend rede gesproken werd, met dwang en vervolging. De woorden vanaf de kansel gesproken, vonden geen weerklank meer, want on- beweeglijkheid is onnatuurlijk. Het is het Hart dat de kansel Zelf besteeg. Het Hart, dat niet tart, maar in liefde de soms pijnlijke situaties die zich in ons leven kunnen voordoen, verd- raagt. Het Hart dat samenwerkt met de Gedachte. Het van ver- langen brandend Hart in de kelk (ons lichaam), zich aanbie- dend op het altaar van de Liefde. Die ‘verzonkenheid in de