Reflectie 6(4) winter 2009.vp

De Relatie Mens-God (deel 2) Anita Hoevenaars In deel 1 heb ik me verdiept in het mens-Godsbeeld waarin schuld en boete een rol spelen. Hoewel verouderd, speelt schuldge- voel nog steeds een grote rol in veel mensen. Ik heb deze relatie tot God vergeleken met de kinderlijke relatie tot onze ouders waarin we schuldgevoel ontwikkelen. We verhouden ons tot God als gekwetste kinderen, schuldbewust en zoekend naar verlos- sing. In dit tweede en laatste deel, verdiep ik me in een volwassen relatie met God. Hoe ziet die eruit? Hoe bereiken we dat? God is geen mens Als we God inpalmen in ons psychologische proces van ang- stig, gekwetst zijn, schuldig voelen en zoeken naar verlossing, dan maken we van God een menselijk, psychologisch wezen. We bezien God dan door de bril van onze eigen psychologi- sche processen. Doet dit recht aan wat het Goddelijke werke- lijk is? Zou er niet iets zijn wat juist voorbij de grenzen van het menselijke bestaat? Hoe kan er bevrijding uit de beper- kingen van het menselijke mogelijk zijn, als het Goddelijke niet erkend wordt als wezenlijk groter dan ons en tegelijk in ons aanwezig. Een Goddelijke energie die nooit ‘besmet’ kan worden met onze beperkte, menselijke gedachten en emoties. Het Goddelijke in ons blijft altijd onaangetast door alles wat wij als mensen aan destructiefs, angstigs en kwetsends doen. Elke oorlog, armoede, moord, scheiding, dood en noem maar op waar wij mensen diep onder lijden. Terwijl God in ons aan- wezig is, altijd dichtbij, zal God door al deze ervaringen nooit aangetast worden. De Goddelijke Liefde en de Leegte blijven in alle puurheid, diepte en schoonheid volledig bestaan. God is niet menselijk in de zin van aangetast door en deel van ons ge- worstel met het leven en ons lijden. God is altijd dichtbij God is niet menselijk, maar wel altijd dichtbij in ons menszijn. God en mens zijn wel één op een bepaalde diepte van ons mens- zijn. Als we verstrikt zitten in pijn, boosheid, schuld, veroorde- lingen e.d., dan ervaren we God niet meer in ons, maar buiten ons. We ervaren een fundamentele scheiding tussen onszelf en God en die lijkt onoverbrugbaar. We hebben iets buiten onszelf nodig (priesters, Jezus) om God weer enigszins te benaderen. We bevinden ons in een kinderlijk afhankelijke positie ten op- zichte van God, priesters en Jezus. Ditzelfde geldt natuurlijk voor andere religies met andere profeten en voorgangers in kerk, tempel en gebedshuizen. Zolang als wij ons innerlijk in die kinderlijke afhankelijkheid bevinden, zullen we nooit een- heid met God ervaren. God blijft in zijn nabijheid buiten ons en we kunnen slechts hopen dat we ooit dichterbij hem/haar kun- nen komen, maar nooit in eenheid met hem/haar. Dat het Goddelijke ín ons aanwezig is en zo altijd dichtbij, is een waarheid die in deze tijd steeds meer ontwaakt en voel- baar wordt. Hoe kunnen we God dichtbij ervaren? Als de kinderlijke afhankelijkheid vanuit angst en kwetsing veroorzaakt, dat we God als buiten onszelf ervaren, dan is een nieuwe manier van omgaan met het gekwetste kind in ons de weg om God ín ons te gaan ervaren. Allemaal hebben we min of meer een jeugd gehad waarin we niet alle onvoorwaardelij- ke geborgenheid en liefde hebben ontvangen die we nodig hadden. Dat is deel van ons menselijke bewustzijn tot op he- den. Omdat we leven in de (illusie) van afgescheidenheid, hebben we een onvermogen om onvoorwaardelijk lief te heb- ben. Van daaruit hebben we allemaal een angstig en gekwetst kind in ons. Hoewel we allerlei manieren hebben om hier zo min mogelijk last van te hebben, is het wel in ons aanwezig. Geen partner, baan, kind, duur huis, kerk, of wat dan ook, kan dit gekwetste kind volledig verdoezelen. Er zijn altijd momen- ten waarop de twijfel, eenzaamheid, angst, e.d., naar boven komen. Emoties die horen bij de (illusie) van afgescheiden- heid van het Goddelijke in ons. Voor ons mensen zo gewoon geworden dat velen zelfs zeggen: “Zo blijft het altijd. Een- zaamheid en oorlog blijven altijd bestaan, zo is de mensheid, zo is het leven nu eenmaal.” Ontwaken Op het moment dat we ontwaken uit de illusie van afgeschei- denheid, blijkt er een andere waarheid te bestaan. Ontwaken is wat we op grote schaal doen in deze tijd. Dat veroorzaakt cha- os en crisis, maar ook bewustwording, nieuwe inzichten en be- vrijding. Hoe meer we bereid zijn om het proces van ontwa- ken vrijwillig aan te gaan, hoe meer we ervan zullen ervaren op prettige wijze. Verzet creëert een geforceerd ontwaken dat erg pijnlijk kan zijn. De evolutionaire beweging van ontwaken is niet tegen te houden, door geen enkel verzet daartegen. Het is een beweging die ingebed is in de ziel van onze Aarde, in het Universum en in het Goddelijke. Die beweging zal de dam van het verzet dan ook breken en in het dagelijkse leven erva- ren we dit dan als ziekte, ontslag, of welke vorm van verande- ring dan ook. Een verandering die een proces in ons op gang brengt, of we willen of niet. Dankzij de evolutionaire beweging van ontwaken hebben we nu ook de kans en de mogelijkheid om onze relatie met God te vernieuwen en te verdiepen. De sluiers gaan open en we kunnen terugkeren in de ervaring van een-zijn met God, terwijl we tegelijk mens zijn. Wat hebben we te doen om dit proces te ondersteunen in onszelf? Nieuwe inzichten We hebben de bereidheid nodig om oude inzichten los te laten en onszelf te openen voor nieuwe inzichten over onszelf en God. Daar is moed voor nodig. Het oude kan zo veilig voelen en zoveel houvast geven dat het enorm angstig kan zijn om het los te laten. We ervaren namelijk niet meteen het nieuwe. Als we het oude loslaten, komen we in onszelf chaos en leegte te- gen. De chaos van (verwarrende, pijnlijke) emoties en gedach- ten. We hebben geen houvast meer en we ervaren wel de emo- ties en gedachten die onder het oude mens-Godsbeeld zaten. We zien onze beperkte en veroordelende gedachten scherper. We ervaren het angstige, gekwetste kind dat zich niet veilig en geliefd voelt. Niet wetend hoe anders met onszelf om te gaan