Reflectie 6(4) winter 2009.vp

dan vanuit schuld, schaamte, aanpassing of juist rebellie. In deze fase kunnen dingen in ons leven veranderen. Vrienden laten we los, scheiding, baanverandering en noem maar op. Het oude brokkelt ook in de praktijk van ons dagelijkse leven af. We ervaren leegte in de zin van niet-weten wie we zijn, wat we willen. Leegte, omdat mensen wegvallen maar we niet meteen nieuwe mensen in ons leven ontmoeten. Het is een fase van zoeken, proberen, vinden, onzekerheid, weer loslaten, enz.. Innerlijk kan dit enorm stormachtig en verwarrend zijn. Afhankelijk van je eigen karakter en geschiedenis is je veran- deringsproces hevig of kalmer. Naast moeilijke emoties zul- len we ook nieuwe vormen van vreugde, samen-zijn, blijheid, inzicht, e.d. ervaren. De bereidheid om onszelf te openen voor iets nieuws geeft ons ook het geschenk van diepere ervaringen van verbondenheid en liefde. Omgaan met het angstige, gekwetste kind in ons Door de illusie van afgescheidenheid hebben we allemaal een angstig en gekwetst kind in ons, dat verbondenheid en liefde mist. Als we de ervaring van een-zijn met God willen toelaten, dan is het nodig om voor dit innerlijke kind te gaan zorgen. Zo- lang als dit kind geen verbondenheid en liefde ervaart, blijven we verstrikt in afgescheidenheid met alle gevolgen van dien voor onze ervaring van God. Het angstige kind in ons kun je vergelijken met een baby die alleen in de kou ligt zonder de warme nabijheid van een liefdevolle moeder. Iedereen begrijpt dat dit een enorme impact heeft op een baby. Dat het de wereld dan als onveilig en liefdeloos ervaart. Als deze ervaring lang duurt, verankert deze ervaring zich diep en bepaalt het de rest van ons leven. We hebben de wereld deels als onveilig en lief- deloos ervaren door een bepaald onvermogen van onze ouders om onvoorwaardelijke verbondenheid en liefde te geven. Maar ook zij hebben een angstig en gekwetst kind in zich dat moet overleven in deze wereld. Het is dus zinloos om hen de schuld te geven. Net als jij deden ook zij het beste dat voor hen moge- lijk was. Schuld zal ons nooit bevrijden uit het oude concept van afgescheidenheid. Het houdt ons er juist in gevangen. Verantwoordelijkheid nemen bevrijdt ons wel. Als we vol- wassen zijn, is het onze eigen verantwoordelijkheid hoe we met het kind in ons omgaan. Cruciaal hierbij is of we bereid zijn om de angstige, pijnlijke ervaringen van het kind te voe- len en ervoor te (leren) zorgen, of zoeken we iemand/iets bui- ten onszelf, waardoor we die emoties niet voelen. Blijven we in de oude gedachten over mens-God en het leven vastzitten, of zijn we bereid om nieuwe inzichten binnen te laten? Onszelf openen en het angstige, gekwetste kind voelen, is makkelijker gezegd dan gedaan. Het is niet voor niets dat er in deze tijd zoveel vormen van therapie, healing, cursussen e.d. bestaan op het gebied van persoonlijke en spirituele groei. We hebben elkaar nodig om dit grote veranderingsproces door te maken. Ondersteuning daarbij zoeken heeft niets met zwakte te maken, maar juist met moed. De moed om kwetsbaar te zijn, om open en eerlijk naar onszelf te zijn. De moed om de afgescheidenheid bewust te ervaren én te helen. We helen hem door onvoorwaardelijk verantwoordelijkheid te gaan nemen voor het kind in ons. Het is nu aan ons om dit innerlijke kind de onvoorwaardelijke verbondenheid en liefde te geven die het gemist heeft. Zo helen we direct de afgescheidenheid in onszelf en ontwikkelen we ons vermogen om in onvoorwaar- delijke liefde en eenheid te leven. Met onszelf en van daaruit ook met anderen en met God. Onvoorwaardelijke eenheid met onszelf en God Is dit niet waarnaar we diep van binnen allemaal verlangen, naar zoeken? Altijd ingebed in eenheid en liefde. Altijd ons- zelf geborgen, gedragen en geliefd voelen. Altijd vertrouwen hebben in onszelf en het leven. Altijd God dichtbij ervaren, nooit los van hem/haar. Het kind in ons onvoorwaardelijk liefhebben is (deel van) de weg naar deze eenheid. We helen onszelf en betreden daarmee de altijd en overal aanwezige eenheid. We groeien voorbij de gren- zen van de illusie van afgescheidenheid en leven altijd en overal in eenheid met onszelf en God. Dan is het mogelijk voor ons om een wereld te creëren van harmonie, rechtvaardigheid en over- vloed. Een wereld waarin niemand alleen sterft in armoede en eenzaamheid. Waarin niemand de ander pijn doet en we de Aarde vervuilen. De oorzaak van alle lijden in onze wereld is het leven in de illusie van afgescheidenheid. De angst en pijn die dit geeft, veroorzaakt allerlei manieren om te overleven, maar die altijd op enigerlei wijze schade aanrichten. Of het nu milieuvervuiling of corruptie is, geslotenheid of depressie. Het kind in ons als weg Het kind in ons heeft een parel in zich van weten van God, weten van eenheid en van liefde. Een puur weten op basis van ervaring waar we niet meer bij kunnen, als we verstrikt zijn geraakt in het lijden en overleven in afgescheidenheid. Dit we- ten is versluierd door de ervaring van afgescheidenheid. De uitspraak van Jezus: “Als gij niet wordt als een kind zult gij het koninkrijk Gods niet betreden”, kun je ook zo lezen dat het kind in ons de weg weet. Het kind in ons draagt de ongeschon- den parel van eenheid en liefde in zich. Hoe dieper we het kind in ons bewust omarmen, hoe meer deze parel zich zal ontvouwen. Het werk dat we te doen hebben, is het bewust le- ren liefhebben van het kind in ons. Het cadeau dat als vanzelf verschijnt, is de ervaring van eenheid en liefde. Die ervaring kunnen we niet zoeken, niet maken. We kunnen slechts het voorwerk doen waardoor eenheid en liefde, God, zichzelf in ons kunnen ontvouwen om deel van ons te worden. Elk doen en elk zoeken is uiteindelijk ingebed in het idee en de erva- ring, dat er geen eenheid en liefde is. Het is het niet-doen, het ontvangen in vertrouwen en overgave, waarin wij ons diepste zelf, God, kunnen toelaten, zoals een zwangere vrouw die wacht en vertrouwt op het kind dat in haar buik groeit en zich op een dag zal aankondigen om geboren te worden. Onvoorwaardelijk zorgen voor het kind in ons en in ver- trouwen wachten op de geboorte van ons diepste Zelf, God in ons, is een bevrijdend pad Wetende dat je de weg, de waarheid en het leven in je draagt en bent. Ieder op de eigen unieke individuele manier draagt een deeltje van God in zich. Iedereen ís God op de eigen authentieke, individuele wijze. Je bent God in de vorm van wie je bent. Durf van jezelf te houden. Vertrouw erop dat het hoogste zich zal ontvouwen.