Reflectie 6(4) winter 2009.vp

communicatie in alle geledingen. Door zelfschouw is het die mens gegeven door te dringen in de diepste geheimen van het bestaan, van wording, zijn en bewustzijn. De incarnatie Na uit de hogere regionen van de ziel te zijn afgedaald in de koesterende warmte van het hart, glijdt het kind door het ge- boortekanaal de wijde wereld in. De apocriefen vertellen hoe op het moment van de geboorte een groot licht in de grot ver- scheen. Geleidelijk nam de felheid van het licht af en werd het kind zichtbaar, zogend aan de borst van zijn moeder. Niet lang daarna zal het zijn eerste wonder verrichten. Een sceptische vroedvrouw moet haar ongeloof bekopen met een verdorde hand, maar door het kind aan te raken herstelt de hand. De sfeer van goddelijke magie doet ons de kilheid van de grot bij- na vergeten. Snel moet het kind worden aangekleed. De be- schrijving daarvan is eenvoudig en direct. Maria wikkelde het kind in doeken en legde het in de kribbe. In het decor van symbolische aanduidingen spelen de doe- ken een essentiële rol. Door het kind in doeken te wikkelen verandert de goddelijke ziel in een mens. De doeken staan voor het mentale en het emotionele lichaam, die het fysieke lichaam omhullen. Niet eerder dan nadat het in doeken is ge- wikkeld, kan het kind gestalte aannemen in zijn stoffelijke lijf, gesymboliseerd door de kribbe. Theologen hebben er al op ge- wezen dat het staketsel van de kribbe de schaduw van een kruis wierp op de wand van de grot. Het uiteindelijke lot van het stoffelijke lichaam stond al getekend op de muur. Het verborgene Terug naar de kerstnacht. Nadat het middernachtelijke uur heeft geslagen en de wereld zich in de doeken van geheimenis heeft gehuld, herinnert het kaarslicht aan het licht van de ge- boorte en het dennengroen aan het ontluikende leven. Het or- gelspel vertolkt de jubel van het hart nu de geboorte van het licht de balans in de menselijke ziel heeft hersteld. De stille heilige nacht roept het tijdloze beeld op van de in een tableau verstilde wereld. Al deze beelden brengen rust in het beweeg- lijke centrum van bewustzijn. Juist deze rust is voorwaarde om het licht in de zielen te laten indalen. Opnieuw herhaalt zich het wonder, nu in de zielen van de mensen. Opgewekt heffen zij een jubelend lied aan, het “Ere zij God in den hoge”, getui- genis van een stil vermoeden. Er moet toch meer zijn tussen hemel en aarde? Juist in de stilte van de kerstnacht ontvangt het hart de impuls van een spirituele injectie. Wat dat betekent voor de psyche van de mens laat zich raden. Een geest van verwachting overstroomt het bewustzijn. De Anahata, chakra van het hart, activeert, de geest van compassie, liefde en een- heid met al wat leeft, nestelt zich in het brein. De lichtheid van het bestaan vlindert ons bewustzijn binnen. In de mensen heerst welbehagen. Mijn kleinzoon van zes, meegenomen met zijn moeder naar schouwburg De Hagen in Almelo, om daar gezamenlijk kerstliedjes te zingen, brulde luid en enthousiast: “Alle men- sen in De Hagen”. Inderdaad “de achthonderd mensen in De Hagen” genoten van de lichtheid, eenvoud en openheid van het moment. Zonder te beseffen wellicht dat hun hartchakra werd geraakt. In de kerstnacht bevinden wij ons op de regen- boogbrug naar hogere kennis, wijsheid en liefde. Balancerend tussen sterfelijkheid en onsterfelijkheid ervaren wij de tijde- loosheid van de goddelijke geboorte. Het licht van de kerst- nacht brandt een bres in de duisternis van alledag. Niet zonder reden dichtte de Silezische mysticus Angelus: “Was Christus slechts in Bethlehem geboren en niet in het eigen hart, dan was je toch verloren.” Niet het moment in de geschiedenis, maar de eeuwige geboorte wordt gevoeld in die stille heilige nacht, waar ook ter wereld. In die stille midwinternacht van 24 op 25 december reiken tijd en eeuwigheid elkaar de hand. Een verrukkelijk moment om te koesteren voor alle mensen in “De Hagen “ en waar ook ter wereld. || * * * * De Avondzwaan Je moet je ogen reinigen en tot zwijgen brengen want daas gebed kaatst af op een muur Heel je glimlach landt op een zwijgende zwaan je hebt haar liefde nodig om je op te vangen als je valt Geelkoperkleurige visoenen tellen de stenen een voor een zoveel levens zijn er in deze eenzame schoot Wanneer gevoelens hongerig zijn vertonen spiegels andere gezichten de enige avond dat de zwaan landt is ze op zoek naar jou Akiane Zie ook de boekbespreking achterin en het schilderij op de voorpagina voor meer uitingen van dit jonge artistieke genie