7(1)10

In deze rubriek vertellen mensen over hun eigen ervaringen. Religie en spiritualiteit zijn heel persoonlijk en beleeft ieder op de eigen manier. Het beschrijven daarvan kan anderen treffen en inspireren. Wij nodigen u uit om uw ervaring met de lezers van Reflectie te delen. In het Kerstnummer schreven we over het Amerikaanse meisje Akaine Kramarik en plaatsten ook enkele illustraties van haar. Marlies Buschman uit Haarlem verwoordt in deze impressie wat ze heeft ervaren door het boek op zich te laten inwerken. Akiane Kramarik, ‘wonderkind’ of instrument? Marlies Buschman Akiane Kramarik, een meisje van nu dertien jaar, werd wereld- beroemd om haar schilderijen en poëzie. Wat maakt haar zo bij- zonder. Waarom heeft zij mij en anderen zo weten te raken? Akiane komt uit een ‘normaal’ harmonieus gezin van vier kinderen. De betekenis van haar naam is:’ Oceaan’. Op jonge leeftijd komen haar ouders in contact met een vrouw uit Armenië die haar een ongelooflijke toekomst voor- spelt met spectaculaire gebeurtenissen. Haar ouders nemen dit niet serieus, en spreken nooit over godsdienst, gaan nooit naar de kerk en bidden niet. Ze is een gevoelig kind, een zonnige persoonlijkheid, aanhankelijk, ver- legen, heeft een sterke wil, maar is ook luchthartig, sociaal en introvert, een gecompliceerd karakter, volgens de moeder. Ze volgt volkomen haar éigen weg’ en laat zich niet beïnvloeden door haar omgeving. Als Akiane vier jaar oud is, begint ze te vertellen over “de hemel’ en krijgt ze een spirituele transformatie. Tegen haar moe- der zegt ze: “God is licht, warmte, en God weet alles en praat met mij’. ‘Hij is mijn vader en moeder”. Dit is ook de leeftijd dat ze begint met tekenen en later met schilderen en poëzie. Hemelse muziek Opmerkelijk is ook dat ze op zeer jonge leeftijd altijd moet hui- len bij muziek, tot ze haar moeder kan uitleggen hoe dat komt. “Muziek doet pijn aan mijn hoofd en oren, de muziek in de He- mel is mooier dan hier. Hemelse muziek voelt als vreugde, ruikt naar bloemen en danst als vlinders, deze kun je proeven.” Op achtjarige leeftijd vertelt ze over haar visioenen en haar ontmoetingen met God, een enorm licht. Mensen vragen haar: “Van wie heb je leren schilderen?” “Ik heb het mezelf geleerd, God is mijn leraar”, antwoordt ze dan. Als ik naar de schilderijen van Akiane kijk, overvalt me een gevoel van verwondering en verbazing. Dit kan niet, denk ik dan. Zo’n jong meisje èn zonder opleiding of lessen kan dit niet schilderen. Dit is een ‘wonderkind’, of naar mijn bele- ving, een ‘oude ziel’. De techniek, de kleuren, de diepgang, de veelzijdigheid die haar schilderijen typeren zijn van een enor- me klasse, vakkundigheid en stijl. Dat is nog niet het belang- rijkste. Steeds als ik ernaar kijk, word ik weer diep ‘geraakt’. Word geraakt door de diepgang en spiritualiteit die ze uit- straalt. Dat maakt me steeds weer stil en geeft me een gevoel van verbinding met ‘het Hogere’, een soort universele verbin- ding. Ze lijkt zonder woorden tot me te spreken, roept veel emoties bij me op en het raakt me in mijn ziel. Het is essentie, dat waar het uiteindelijk om gaat in het le- ven, voor iedereen te zien én te voelen. Die gevoelens zijn een mix van...vertedering, ontzag, bewondering en…stil worden, waardoor ik binnen mijn dagelijkse bezigheden in mijn druk- ke bestaan van alledag weer die ‘vonk’ kan voelen met mijn ‘kern’. Die ‘kern’ die in verbinding staat met God, dát is wat Akiane met haar schilderijen bij mij los maakt en aanraakt. Paard van de vrijheid Ook de veelzijdigheid van Akiane’s schilderijen roept een diep gevoel van verwondering bij mij op. Ze heeft niet één stijl...ze schildert “het leven” in al zijn facetten, verschillen, en alles heeft een boodschap en of betekenis. Dit meisje komt heel duidelijk met een missie en ze is daar ook van overtuigd. Ze zegt daarover: “Ik wil dat de mensen door mijn schilderijen hun aandacht op God richten en ik wil met mijn gedichten hun aandacht op God houden”. De mooiste foto uit haar boek...en het is heel moeilijk kie- zen… is voor mij de foto van het paard in galop. De titel: ‘Paard van de vrijheid’ ( blz. 65 ). Geweldig geschilderd, een paard in galop midden op zee. De schaduwen van de spieren van het paard prachtig weergegeven, de dieprode kleuren, kortom een schilderij dat bij mij erg ‘binnen’ komt. Het paard rent alleen, midden op zee, voor mij geeft dat de betekenis van de ‘weg’ die wij allen in vrijheid afleggen. Maar ..we moeten het toch allemaal alléén doen, we hebben de behoefte aan vrij- heid, maar daar ligt dan ook een eenzaamheid naast; die zee, die ruimte weerspiegelt dat voor mij. Het galopperende paard vertaal ik als ‘de snelheid van het leven’, het leven gaat zo snel tegenwoordig dat je het gevoel krijgt dat je er soms door heen ‘rent’! De rode en ook donkere kleuren associeer ik met de moeilijke aspecten van het leven, die we allen eens tegen komen, maar onze grootste ‘leermeesters’ zijn… Dat is wat het boek met me deed en doet. En nog steeds nodigt Akiane me uit mij door haar schilderijen te laten inspi- reren. (zie ook de voorplaat - red) 19 Reflectie 7(1) voorjaar 2010 ... O V E R H E T L E V E N V A N ...