7(1)10

Goddelijke Leegte en hoe onze persoonlijke leegte ons daartoe brengt Anita Hoevenaars De goddelijke Leegte ervaar ik als de oergrond van mijn bestaan en van het bestaan van de totale schepping. Eens was er Niets, een Niets dat leeg was en tegelijk aangeraakt door Goddelijkheid. De Ene Goddelijkheid was aanwezig in het Niets en had een vrije ruimte om te creëren wat gecreëerd wilde worden. De Leegte was als een onbeschreven vel papier waar alles op geschreven kon worden. Nu is er een schepping zo groot, diep en divers dat we haar nooit kunnen overzien en kennen. Wij bewegen elk als een minuscuul klein deel in die enorme creatie en leren stap voor stap onszelf kennen. Tegelijk is de Leegte leeg gebleven, on- aangeraakt, stil en precies zo als vóór de schepping. Diezelfde Leegte met de Ene Goddelijkheid van vóór het creatieproces . Leegte is overal De goddelijke Leegte is overal, in alles aanwezig. De atomen waaruit alles is opgebouwd, bestaan vooral uit leegte. De ruimte die we (’s nachts) zien, als we omhoog kijken, bestaat groten- deels uit leegte. Allemaal een uitdrukking van de Leegte waarin ooit Niets was. Dit niets zit in onze atomen en in de ruimte van het universum. De oergrond van wie we zijn, is dus altijd heel dichtbij. Al is er nog zoveel geluid en beweging, in ons is ook altijd stilte. De stilte van het niets, de stilte van de leegte. Het vraagt wel een zachte en diepe aandacht om deze stilte te vinden en te ervaren. Als onze aandacht bij het geluid en beweging is, zullen we dát ervaren en geen besef hebben van de stilte die er ook is. Als we onszelf identificeren met geluid en beweging, weten we niet dat we ook lege stilte zijn. Dat er in ons een stille, open ruimte is waarin absolute rust is die onaangeraakt blijft door alles wat geluid maakt en beweegt. Er is geen verleden, heden of toekomst. Er is geen angst en pijn maar ook geen verlangen of passie. Deze stilte ervaar ik als een heilig gebied waarin ik samen val met het Ene Goddelijke. Ik betreed een gebied waarin ik bewust ben van mezelf en de Leegte waar ik ben. Tegelijk ben ik niemand, slechts een puntje bewustzijn dat gewaar is. Ik ben een niemand, omdat ik me niet identificeer met mijn per- soonlijke identiteit. Ik weet dat ik niet mijn lichaam ben, niet mijn gedachten, gevoelens en handelingen ben en niet mijn verleden, heden of toekomst ben. Ik ben, meer niet. Het ont- roert me, als ik dit ervaar. Een ontroering die opkomt, omdat ik me in contact voel met iets voorbij mijn dagelijkse zelf, voorbij de persoon die ik ben. Ik ben volkomen vrij en tegelijk volledig aanwezig. Persoonlijke leegte Hoe niet-persoonlijk de goddelijke Leegte ook is, het is mijn persoonlijke leegte die mij hier naartoe heeft geleid. Dit klinkt wellicht tegenstrijdig, omdat ik zojuist sprak over het mezelf niet identificeren met mijn persoonlijkheid. Deze manier van niet identificeren volgt echter nádat ik mezelf wél verbonden en geïdentificeerd heb met mezelf. We kunnen niets loslaten waar we ons niet eerst mee verbonden hebben. Anders gaan we gewoon iets uit de weg en dat brengt ons zeker niet in de diepe stilte waar ik over spreek. Het ‘niemand zijn’ gaat dus door het ‘iemand zijn’ heen. We kunnen hierin niets vermij- den, niets ontwijken. Alles in onszelf wat we niet willen erva- ren en kennen, houdt de deur dicht naar de goddelijke stilte. Die stilte is altijd aanwezig, het ligt aan ons of we die ervaren. Wij leven in een samenleving die het accent legt op wat we denken en doen. Onze aandacht en energie zitten veelal in ons hoofd en in onze naar buiten gerichte handelingen. Om de Leegte te ervaren is het nodig onze aandacht naar binnen te brengen en dieper in te dalen in ons lichaam. Hoe meer we in- nerlijk met onszelf samen kunnen zijn, zonder enige beweging van weg willen en buiten onszelf iets zoeken, hoe dichter we bij de Leegte komen. Omdat we van jongs af aan al geleerd hebben om van ons- zelf weg te bewegen, is er een leegte in onszelf ontstaan. De leegte van geen contact te voelen met onszelf en anderen. Dit noem ik onze persoonlijke leegte. Zo weldadig en vervullend als Gods Leegte is, zo koud en alleen voelt onze persoonlijke leegte. Het is een gebied waar we liever niet verblijven. Ons systeem zit vol automatische bewegingen om daar weg te blijven en het niet te voelen. Als we onze leegte wel voelen, komen er automatisch weer mechanismen op gang om die op te vullen. Alles wat we doen, kunnen we gebruiken om onze leegte te ontwijken of te vullen. Of het nu werken, stude- ren, bidden of vrijen is. Zelfs mediteren kan aangewend wor- den om onze leegte te omzeilen. Persoonlijke leegte bewust ervaren Hoe sterk alle mechanismen ook zijn om het ervaren van onze leegte te omzeilen, we kunnen ook kiezen om die wél te erva- ren. Niet omdat het prettig is, maar omdat het ons brengt bij iets diepers: goddelijke Leegte. Er is een hoger doel waarmee we onszelf kunnen motiveren en ondersteunen om wél de er- varing van onze leegte aan te gaan. We zijn groter dan onze automatische mechanismen. Dat zijn slechts aangeleerde pa- tronen en wanneer we dit zien, kunnen we kiezen het patroon niet te volgen. We zijn vrije wezens en kunnen op elk moment kiezen om een patroon te doorbreken en een nieuwe weg te openen: kiezen om onze leegte niet meer te omzeilen en op te vullen, maar haar bewust te ervaren. Wat is nu zo onaangenaam aan die leegte dat we die niet willen voelen? In die leegte zitten de oude ervaringen geen liefdevolle verbondenheid en geen geborgenheid te voelen. Ervaringen die we allemaal in onze (vroege) jeugd en vorige levens op 5 Reflectie 7(1) voorjaar 2010