Reflectie 8(1) voorjaar 2011.vp

Op een afstand van ongeveer 168.000 lichtjaren explodeerde op 23 februari 1987 een ster in de Grote Magelhaense Wolk, een satellietstelsel van onze Melkweg. In werkelijkheid voltrok deze spectaculaire gebeurtenis zich dus 168.000 jaar geleden. Pas nu bereikten de effecten van deze explosie de Aarde (zie het restant in het centrum van de foto - detail in de inzet) Wel vaker exploderen sterren aan de hemel. De kosmolo- gen spreken dan van een supernova . Maar deze supernova was bijzonder. Zijn licht was tweehonderd miljoen maal krachtiger dan het licht van de Zon. In vierhonderd jaar was zo’n heldere supernova niet waargenomen. Bovendien verspreidde hij geen wit of rood licht, zoals alle voorgaande exploderende sterren, maar zijn licht was blauw. De astronomen stonden versteld. De Maya-kalender Maar in de beroemde Maya-kalender was deze gebeurtenis lang geleden voorzien. In verband daarmee was kort tevoren de Harmonische Convergentie gevierd. Op talrijke heilige plekken verzamelden zich mensenmassa’s om de versterkte trillingsfrequenties te ontvangen, die vanuit het hart van de Melkweg op ons toe stroomden. Ongeveer tegelijkertijd ondertekenden president Ronald Rea- gan en Sovjet-leider Michael Gorbatsjow een verbod op kern- raketten voor de lange afstand. Het samenvallen van beide ge- beurtenissen zou Jung een bewijs voor synchroniciteit ge- noemd hebben. Het stralingsveld van de blauwe Ster zou zeker een kwart eeuw lang zijn invloed naar de Aarde versturen. Met als ge- volg een spectaculaire verhoging van de trillingsfrequentie in het menselijk organisme. Binnen 25 jaar zou onze wereld naar een ongekende transparantie toegroeien. Steeds meer mensen worden helderziend, helderhorend en heldervoelend. Het ken- nisniveau neemt opzienbarend toe en ons bewustzijn groeit naar verlichting. Omstreeks het jaar 2012 zou dit proces vol- tooid zijn. Zou dit de diepere verwijzing kunnen zijn naar “de komst van de Heer”? Het jaar 2012 Beseffen de blazers op de midwinterhoorns dat zij een nieuw tijdperk aankondigen? Jezus kende het geheim zeker. Toen hij twee van zijn leerlingen opdroeg een waterdrager naar de plaats van het paasmaal te vragen, wist hij van zijn astrologische mis- sie. De man met de waterkruik stond model voor het tijdperk van Aquarius dat over tweeduizend jaar zou aanbreken. Om en nabij de 21ste eeuw zou de mensheid in meerderheid toe zijn aan het juiste begrip van de Christelijke boodschap van liefde en broederschap. Tegen die tijd liepen meerdere Maya-kalen- ders ten einde. Het jaar 2012 zou vol belofte zijn. Sommige voorspellingen klinken verontrustend. Aardbe- vingen en overstromingen kenmerken de veranderingen. Door haar hogere frequentiebereik zou de aarde het kwaad van zich afschudden. Volgens anderen betreft het een krachtige ompo- ling van het bewustzijn. De weg van ego naar Zelf, de Chris- tus-in-ons, gaat over voetangels en klemmen. Struikelend zul- len we de nieuwe tijd in wankelen, maar velen glijden soepel het nieuwe bewustzijn binnen. Dat alles staat voor de deur. De nu levende generaties staan voor de opgave hun be- wustzijn af te stemmen op de versterkte trillingsfrequenties, die ons van twee kanten naderen: vanuit de kosmos en vanuit het collectieve onbewuste. En onze voorbereiding daarop is de advent na de kersttijd. De vier thema’s van de adventszonda- gen breken iedere egocentrische aandrang tot de grond toe af. Onderscheidingsvermogen Ons ego is de collectieve nachtmerrie van de materie. Vooral de laatste eeuwen zijn we gehypnotiseerd door een overweldi- gend egoïsme. Daarbij vergaten wij onze band met de bron van het universum. Het grote vergeten kleurt vele mythologi- sche vertellingen. De mensheid moet nu een toegang graven naar de goddelijke kern in zijn bewustzijn. Binnen de vergan- kelijke samenleving om ons heen broeit het onvergankelijke. Achter de tijd lokt de eeuwigheid en in de dood ligt de belofte van onsterfelijkheid begraven. Het Christendom vermenselijkte deze bron in Jezus, de drager van het Christus-bewustzijn en daardoor ons voorbeeld en onze voorloper. De mythe van Christus verlicht onze weg van mystieke geboorte naar de zuiverende doop en via de ver- lichtende verheerlijking naar het besef dat wij gekruisigd zijn aan de stof. Pas dan kan onze verrijzenis plaatsvinden. Wij va- ren ten hemel en vervolgens kunnen wij onze achtergebleven broeders en zusters de wijsheid van onze bevindingen toezen- den. Dat is de weg van de ziel, niet die van het lichaam. Door- zie het banale van de vergankelijke samenleving en zoek naar de glinstering van het eeuwige goud. Zelfvergetelheid Makkelijk gezegd, maar hoe vergeten we daarbij ons zelf? Het woordje “Ik” is ons paradepaardje. Zonder uitzondering be- zien wij het ego als het vertrouwde baken in stroom van onbe- rekenbare gebeurtenissen. Maar in onze dromen hult het ego zich in een andere vermomming. Dromen verraden de illusie van het ego. Met het sterven van het lichaam lost het ego op in de grotere entiteit van ons zielenzelf. Zielen dragen geen naam. Wel hebben ze hun geschiede- nis, die ze stapsgewijs opvoert naar het eenheidsbesef met het Al. In de ziel verwerkelijkt zich de verbondenheid met zowel het droomleven als het levende universum. Zielen leven dich- ter bij God dan ego’s, die onverdroten hun eigenbelang die- nen. Jung zag het zo: het ego is door de zintuigen begrensd, terwijl het Zelf, de Christus in ons, boven deze grenzen uit- stijgt. Egoloosheid ligt ons niet en dat kun je ook niet in die ene week voor kerstmis aanleren. 13 Reflectie 8(1), voorjaar 2011