reflectie 8(2).vp

“she who carries the stone” Nicholas Roerich Dans in de Leegte Lydia Schaap – geïnspireerd door het voorgaande gedicht van Rumi Wervelend draai ik in het rond. Eén met het ritme van de klanken. Ogen dicht, leeg, niet-bestaand en toch, hoe wonder- lijk, opgaand in de oneindige werveling van Het Bestaan. Iets Onbeweeglijks beweegt mijn lichaam door de ruimte, door de leegte. Vult mij met dans, beweging, trilling. Een holle bam- boefluit waar Het Mysterie een hemels lied door fluit. Noem het: God, Godin, Leegte, Ruimte, Steen der Wijze, Heilige Graal, Bron, Bestaan, Mysterie, Oceaan, Al, Leven, Licht, Liefde….en alle woorden zijn ontoereikend. Zo vaak al ge- tracht beschreven te worden, steeds dieper beseffend dat die pogingen zinloos zijn. Als er al een beschrijving is van Het Bestaan, volgt als een schaduw het tegendeel ervan. Niet-be- staan-bestaan, dood-leven, schaduw-licht, leeg-vol, onbewege- lijke-beweging, niets-alles, rups-vlinder, modder-lotus. Hoe prachtig ook de woorden en beelden, dit alles dekt de wezen- lijke lading nooit. Het Bestaan is Mysterie dat alles overstijgt. Hoe valt Mysterie te beschrijven? Op het moment dat er een woord aan gegeven wordt, is het geen Mysterie meer. Is er een mentaal etiket op geplakt. Want woorden, hoe inspirerend ook, zijn taal, voortkomend uit de “mind”. Een gedicht komt Het Mysterie meer nader dan een tekst. Het blijven woorden, maar vanuit gevoel en innerlijke erva- ring gerangschikt. Ze trachten het logisch denkend brein, op een dwaalspoor te brengen. Even kan “ik” er niet bij, kan het niet meer volgen en dan, ja alleen dán, kan er “iets” gebeuren. Valt er een Stilte. Is er Het Onbeschrijfelijke. De Leegte die onmiddellijk gevuld wordt door Het Mysterie Zelf. Zij vult de holle bamboefluit met woorden, klanken, ervaringen, Zij draagt de Steen van Wijsheid. Zij is Een Dans in De Leegte. Zij raakt aan, ontroert, trilt in een gebied, dichterbij dan de eigen hartenklop. Echter ver weg van het denken. Daar waar kennis, gedachten, analyses, logische gevolgtrekkingen, be- grippen, beoordelingen niet komen kunnen. De Mystieke Stille Leegte, bruisend van leven in het men- senhart. Waar ook kracht en moed leven om De Leegte daad- werkelijk te betreden. Zero-point, waar alles sterft wat ooit door het onwaarachti- ge is gedacht, bedacht. En in het kielzog ervan sterft er een ge- construeerd ik, dat dacht dit of dat te zijn, (nog) niet te zijn, er- gens naar te moeten streven, altijd op weg naar een denkbeeld- ige toekomst waar geluk te vinden is. Hopend het einde van de regenboog te bereiken waar de pot met goud te vinden is. Ik, die altijd in verleden of toekomst leef, maar nooit in het enige moment dat er is: Nu. Doe ik bewust de afwas? Heb ik daar ten volle vrede mee? Lap ik een raam en ben ik bewust in die handeling? Of drijven mijn gedachten naar gisteren, naar flar- den van gesprekken, gezichten, gevoelens, herinneringen? Stofzuig ik de kamer, in volle overgave aan wat er te doen valt, in dat moment van Nu? Of maak ik plannen om te ont- snappen aan de leegte van morgen, hoop ik erop dat het anders wordt, droom ik van geluk, van nieuwe kansen? 22 Reflectie 8(2), zomer 2011 "Become the sky" Become the sky Inside this new Love…die Your way begins on the other side Become the sky Take an axe to the prison wall Escape Walk out like someone suddenly Born into color Do it Now You’re covered with thick cloud Slide out the side Die…and be quiet Quietness is the surest sign you’ve died Your old life was a frantic running from Silence The speechless Full Moon comes out now Mevlana Jelalludin Rumi