reflectie 8(2).vp

Wat vergt het moed in te zien, dat alles wat ik heb gedacht, be- dacht, gedaan, heb nagestreefd, zocht, hoopte, geloofde, ver- langde, zich afspeelt in een onbewuste toestand, onbewust van het Nu. Dát inzicht maakt dat het afgescheiden, wanhopig zoe- kende, vastklampende ik, uitgeput, het opgeeft en buigt voor de Stilte, De Leegte, waar de éénheid met al het bestaande leeft. Zij staat klaar en wacht op dát moment van aanvaarding en overgave. Het Mysterie danst Nu door alle vormen, maar ik ben Haar niet gewaar. Zij wordt geboren uit de baarmoeder van mijn Bewustzijn in hier en nu. Zij alleen zal in elk waarachtig ver- langen, vanzelf, voorzien. “Reeds vóór u vraagt, heb Ik u al verhoord”. “Zie, de leliën des velds…”. Durf ik los te laten en Het Levensmysterie blindelings te vertrouwen? De lege blauwe hemel te zijn en te stoppen met mij te veréénzelvigen met de wolken? Eenvoudig, in Zen, hout te hakken en water te dragen? Ben ik bereid niemand te zijn, niets te willen of te weten? Alles wat bekend is te verliezen? Om Het Onbekende te winnen? Leegte, wachter op de drempel van het kasteel. Durf ik door die poort te gaan? Het Dansfeest, dat geen begin of einde kent, wacht in de lege danszaal van Bewustzijn. Het Feest wordt, door het tumult van de immer rusteloze gedachtewe- reld, niet opgemerkt. De hemelse dansmuziek wordt niet ge- hoord. Ik blijf weglopen van de Leegte. Bang als ik ben dat betovering, in de Leegte, niet bestaat en mijn koets zal veran- deren in een pompoen. Is het te mooi om waar te zijn…? Kan ik Het Onbekende vertrouwen? Waar geef ik me aan over? Is er überhaupt een “ik” dat zich kan overgeven? Lang- zaam, maar zeker verliest het ik de controle en is doodsbang te sterven. Biedt grote weerstand. Toch is daar altijd Het Feest, waar de innerlijke ridder danst met de bevrijde schone jonkvrouw. Zij zal haar glazen muiltje nooit meer kunnen verliezen. Zij is bevrijd van de onbewuste vuurspugende draak. Hij blijkt een zinsbegoocheling te zijn, als De Leegte zich vult met de eeuwigdurende stille…. “Dans in de Leegte” Is het dat Ik Godin Ben Laat mij dan... Aan de andere kant van de boot Mijn netten uitwerpen En zien dat ze zullen overvloeien Van Liefde en Vreugde Laat mij dan... Opstijgen uit het duistere dal De feniks, getooid met veren van Licht En zingen over “ Het Feest..” Dat in mij Leeft Is het dat jij God Bent Laat jij dan... Een volmaakte cirkel beschrijven En het delen met mij Als je mij innerlijk streelt Spieren zich ontspannen Laat jij dan... Knielen voor De Liefde in mij En in jouw Zelf... Het zwaard ontvangen van moed Als ridder in dienst van Haar Is het dat wij GodGodin Zijn Laat ons dan... Vertrouwen op Het Leven Riskeren het bekende te verliezen Om te ontwaken in het Onbekende Oplossen in De Ene Stille Liefde Laten wij dan... De Kracht Zijn om los te laten Het Vermogen Zijn dankbaar te aanvaarden DE LIEFDE Zijn die alles opent In een eeuwigdurende Dans in de Leegte Lydia Schaap, (kg. Amsterdam) moeder van twee zonen, is werkzaam geweest als docente en ‘loopbaan-coach’, en is geïnspireerd door Het Leven, waardoor er een diep bewust-zijn is voor dat leven in en om haar heen. Ochtendgloren - foto: Rudolf H. Smit 23 Reflectie 8(2), zomer 2011