Reflectie 8(3) herfst 2011.vp

2012 en het tijdloze bestaan Lydia Schaap Een thema in Reflectie: 2012 Het thema beschouwend, is de eerste impuls erover: een jaar- tal heeft zijn wortels in de tijd en is daarmee een getal, vastge- steld vanuit een bepaalde historische cultuur. In die zin is het slechts een loos punt, in het Tijdloze Be- staan. Tijd is sowieso een illusie, maar dit is niets nieuws on- der de zon, zeker niet voor de lezer van Reflectie. Toch, 2012, het fascineert en houdt het gemoed van velen bezig. De inheemse volken weten al zo lang dat Het Universum en Moeder Aarde een organisch ritme hebben en er voor alles een tijd is. Een tijd van eb en vloed, in- en uitademing, inkrim- ping en uitdijing, ontluiking, groei, rijping, oogst en terugkeer naar De Bron van Al wat Is. Wijsheid waar “wij”, levend in het intellect, pas nu, misschien juist nu, interesse voor tonen. Intuïtief voelend, dat het van levensbelang is te leren van hen, die zo dichtbij Moeder Aarde en Haar ritmes zijn blijven le- ven. De tekenen des tijd, wijzen op een steeds sneller lijkende verandering, overal waar men kijkt, als men er oren voor heeft om te horen en ogen om te zien… Of schakelt men wellicht aan op een collectief veld, waar de verwachtingen over 2012 uitéénlopen van: catastrofes tot verlichting? De woorden van de Boeddha in herinnering brengend: “It’s the mind that creates this world”. Wat wil ik creëren? Waar focus ik mijn “mind” op? Ik ben net zo benieuwd wat er op dit papier zal verschijnen over 2012, nu ik hier in de nazomerzon zit te schrijven als ú misschien bent als lezer, die op een stormachtige herfstdag, Reflectie inkijkt. 2012, in het eeuwige Nu vervat. Dat verleden en toekomst in het eeuwige Nu vervat zijn, maakt dat de gewichtige betekenis die ik geef aan een jaartal, weg- valt. Het logische verstand kan dit niet bevatten; wil grijpen naar getallen, structuren, wetmatigheden, tijdgebonden feiten, overtuigingen, geboren uit het verleden en historisch onder- bouwde verwachtingen voor de toekomst. Echter, het is al genoeg om zich bewust te zijn, dat alle pa- radoxen één en ondeelbaar zijn, om logica een halt toe te roe- pen. Het logisch denkend brein kan er eenvoudigweg niet bij. Dat Hemel en Aarde elk moment in het Nu een Liefdesdans maken, in volmaakte éénheid, is voor het scheidende denken teveel. De aarde lijkt toch, in de vorm, duidelijk los te staan van de blauwe hemel. Vanuit de stille waarneming van het bewustzijn zijn, dag en nacht, schaduw en licht, man en vrouw, pijn en verlichting, dood en leven, alpha en omega, verleden en toekomst, echter niet met elkaar in strijd of tegengesteld. Daarom is het ook, dat wie in het hoofd leeft en puur vanuit de analytische blik de wereld waarneemt, niet mee kan in de dimensie van de intu- 18 Reflectie 8(3) najaar 2011 The Serpent of Wisdom (Nicholas Roerich)