Reflectie 9(1)vj2012.vp

Achtergronden van mijn besluit tot de doop Ellen J. van Dijk Binnenkort word ik gedoopt en ik realiseerde mij dat het misschien leuk is om iets hierover te schrijven. Tegelijk realiseer ik mij dat schrijven niet mijn sterkste kant is. Mijn kracht zit meer in het intuïtieve, het delen van mijn ervaringen en mij van daaruit met anderen te verbinden. Het hiernavolgende is wat er kwam en ontstond. Een aantal fragmenten uit mijn dagboek dat ik eind 2010 ben gestart met als intentie echt te gaan leren leven vanuit een open hart. Ik heb mij geprobeerd te beperken tot het beschrijven van mijn ervaringen in relatie tot de Vrij-Katholieke Kerk in Den Haag . Eindelijk thuis! Alles valt op zijn plek. En door de verbinding die ontstaat, in mij, ontstaat er een andere dimensie, waarin alles liefde is, ener- gie. Waarin alles een bijzondere gloed, glans en licht krijgt. November 2010 begin ik een dagboek en schrijf als motto: leren leven vanuit mijn open hart! Steekwoorden: energie, hart, verbinding, liefde en essentie. De pijn en strijd om er te mogen zijn en te zijn zoals ik ben. Thuiskomen: letterlijk en figuurlijk. Verbinding toelaten dus ook voelen. Als enige doel stel ik het mij herinneren wie ik ben. Mij te herinneren dat ik naast het kind van mijn ouders ook het kind van God ben. God is liefde, ik ben een kind van God = Liefde. Mijn doel in het leven is te leven in en vanuit liefde. In het jaar 2011 ben ik 45 geworden en maak ik blijkbaar de balans op van mijn leven: wat was, wat is en waar ik mij verder aan wil verbinden. Wat werkt voor mij en wat niet. Cruciaal is de verbinding met mijn lijf en gevoel. En het naar binnen gaan. In de loop van 2011 ontstaat er eindelijk een die- per contact met mijn eigen pijn, mijn wond. De wond waar ik anderen mee kan verwonden zonder dat ik er erg in heb. Ik omarm mijn eigen wond, voel enorme geborgenheid en ge- raakt zijn. Aangeraakt door iets wat groter is dan ik, door God. Wat er ontstaat is een proces van heling, wat overigens nog steeds gaande is. Tijdens de zomervakantie 2011 ben ik in aanraking geko- men met een boek over Ignatiaanse meditatie. Geweldig! Ein- delijk een vorm die bij mij past en voor mij werkt. Er ontstaat vanuit die meditatie ruimte en een dialoog met God, die ik steeds meer leiding in mijn leven zal geven en waar ik verder op voortborduur. Ook komt het verlangen om mij te laten voe- den door mensen om mij heen die ook zo’n pad bewandelen. Na de zomervakantie in 2011 volg ik een Katholieke Alpha-cursus. Wat een groei om te zien hoe ik de Alpha cur- sus instap en daar insta. Mee kan trillen op wat mij raakt en (ont)roert. En met respect kan laten wat niet bij mij past. Dui- delijk is wat het niet is, de Roomse versie met een aantal dogma’s waaraan ik mij niet kan en wil verbinden. De Oud-Katholieke Kerk lijkt mij wel wat, echter de dienst is het niet. Maar wat dan wel? Op zondag 30 oktober 2011schrijf ik in mijn dagboek: een nieuwe bladzijde van een nieuw hoofdstuk in mijn leven! Het nieuwe hoofdstuk is mijn ontmoeting met de Drievuldig- heid: in mij en om mij heen. En een nieuwe bladzijde slaat op mijn ontmoeting met de mensen van de Vrij-Katholieke Kerk in Den Haag vanmorgen. Woorden kunnen niet tot uitdrukking brengen wat daar is gebeurd, wat ik heb ervaren. Zielscontact: met mijzelf, de priester, de diaken, Renée en anderen. Nog voel ik de energie in mij tintelen, zelfs mijn handpal- men tintelen en af en toe mijn voetzolen. Voel mij meer ge- worteld, gegrond. Het gesprek met Theo, de priester, en zijn liefdevolle omhelzing na de dienst. Met Paul, de diaken, en haar liefdevolle omhelzing na de dienst. Dit is Zijn in zijn puurste vorm. Wat een liefde! Wat een zachtheid. Wat een verbinding. Alsof ik door de omhelzingen omhelsd ben door God. Het duizelt mij, mijn hart springt open. Wil mee met deze stroom. Breng mij waar ik wezen moet. Neem mij mee, voer mij daar naar toe waar ik moet wezen. In liefde, ontmoetend en stromend. Zaterdag 24 december schrijf ik in mijn dagboek: indalen van de ziel. Associatie met de komst van Christus, het ver- schijnen van het licht. Letterlijk doordat de donkerste nacht en de (winter)wende naar het licht nu is geweest. En op een ander niveau: Christus als symbool van (energetisch) licht. Zondag 25 december schrijf ik in mijn dagboek: associa- ties met mijn eigen geboorte, mijn eigen vader en moeder. Ik ben er aan toe om (mij voor te bereiden om) een committent met deze kerk, de Vrij-Katholieke Kerk, aan te gaan. Wil mijn toevlucht nemen tot de Drievuldigheid, de geschriften en de gemeenschap van de Vrij-Katholieke Kerk. Mijn intentie bekrachtigen door de (volwassen) Doop te willen ontvangen. De geboorte van Christus waar wij nu met Kerstmis bij stilstaan gaat voor mij gepaard met de bewustwording van mijn eigen geboorte. Vraag Paul, de diaken, hoe het werkt als ik mij aan de VKK zou willen verbinden. Zij geeft mij uitein- delijk het “groene boekje” mee. Om te lezen, te voelen en te 11 Reflectie 9(1) voorjaar 2012