Reflectie 9(1)vj2012.vp

de maanwandeling nog op zijn netvlies heeft moet de betrekke- lijkheid van aardse wetmatigheden inmiddels wel inzien. De Aarde is een planeet met een eigen tijd, een eigen ruimte, een eigen zwaartekracht en een eigen bewustzijn. Op enkele hon- derden kilometers buiten de dampkring is alles anders. Dat moet de meest verstokte skepticus wel aan het denken zetten. Elk van de vele triljarden hemellichamen in het onmetelijke universum heeft zijn eigen wetten en de ruimte ertussen bevat de psychi- sche sfeer, die Mitchell tot beslissende inzichten bracht. “Er leek hier een gigantisch krachtveld te bestaan dat alle mensen met hun intenties en gedachten, met elkaar en met ie- dere dierlijke of onbezielde vorm van materie van alle tijden verbond. Alles wat hij deed of dacht zou invloed uitoefenen op de rest van de kosmos, en omgekeerd zou iedere gebeurtenis in de kosmos een effect hebben op hemzelf. De tijd was slechts een kunstmatig bedenksel en alles wat hij had geleerd over de kosmos en de afgezonderdheid van mensen en dingen leek ver- keerd. De natuurlijke intelligentie die al miljarden jaren had bestaan en die de moleculen van zijn wezen hadden gevormd, was ook verantwoordelijk voor de reis die hij nu maakte.” In de ruimte, ver verwijderd van zijn thuisplaneet, beleefde Edgar Mitchell en met hem alle andere astronauten de eenheid van het Al. Van meerdere reizigers in de ruimte is bekend dat zij zich op slag bekeerden tot de spiritualiteit. Niet louter hun gewicht was spectaculair verminderd, ook in hun brein heerste een ongekende lichtheid. Levitatie Sinds Newton de wet van de zwaartekracht had ontdekt leverde de hele wetenschap zich gewichtig over aan de zwaarte van het stoffelijke bestaan. Maar in 1868 zweefde onder wetenschappe- lijke controle een mens een raam uit om een ander raam weer binnen te zweven en daar in de kamer op zijn pootjes te landen. Deze man heette Daniel Douglas Home en de toeziende geleer- den waren gelauwerde natuurkundigen die tot hun verbazing za- gen dat een mens de zwaartekracht kan negeren. Home is een klassiek geval in de parapsychologie. In zijn tijd gold hij als een vermaard medium, dat talrijke onderzoe- kers verbijsterde met trucs die geen trucs bleken te zijn. Home kon nooit op enige vorm van bedrog worden betrapt, ondanks geraffineerde controlemaatregelen. Het verschijnsel “levitatie” baarde zoveel opzien dat Elseviers encyclopedie van de parapsychologie er over rapporteert. Levitatie is een geheimzinnig fenomeen. Mensen zweven ge- wichtloos en zonder enig houvast rond. De beroemde Tibet- reizigster Alexandra David Neel zag met eigen ogen hoe mon- niken in lotuszit van de eeuwige sneeuw werden opgetild zon- der dat er een hand aan te pas kwam. Teresa van Avila, de Spaanse karmelietes, die een westerse variant van de Tibetaan- se chakraleer praktiseerde, raakte tijdens meerdere meditaties het contact met de vloer kwijt. Hoewel haar medezusters haar naar de grond probeerden te trekken zweefde ze meters hoog door de kloosterruimten. Ook van moderne mediums worden levitaties gemeld. Zie hieronder een infraroodfoto van de levi- tatie door medium Colin Evans, in 1938. De levitatie vond plaats in vrijwel volledige duisternis, vandaar dat het publiek niet opkijkt. De infraroodcamera legde het echter wel vast. Tegenwoordig wordt aan levitatie weinig aandacht meer be- steed, maar dat past geheel in de geest van onze materialisti- sche tijd. Gewichtloosheid lijkt te horen bij een verhoogde staat van bewustzijn, maar omgekeerd wekt een verhoogde staat van bewustzijn de gewichtloosheid op. De menselijke geest houdt zich niet bezig met fysieke wetten, maar gaat zijn eigen ondoorgrondelijke gang. Dat wisten de auteurs, die een soort biografie van Jezus noteerden maar al te goed. Wie de verhalen van de Bijbelse verslaggevers op de voet volgt zal subtiele aanwijzingen aantreffen waaruit blijkt dat Jezus de zwaartekracht had overwonnen. Jezus steeg op Iedereen herinnert zich de doopscene, zoals Mattheus die be- schreef in zijn derde hoofdstuk. “Terstond nadat Jezus gedoopt was STEEG hij OP uit het water. En zie, de hemelen (let op het meervoud, JP) openden zich, en hij zag de Geest Gods neerda- len als een duif en op hem komen.” Waarom zou de schrijver zo zorgvuldig voor de term ‘opstijgen’ gekozen hebben en niet voor het meer gebruikelijke ‘hij kwam overeind’ of ‘hij richtte zich op uit het water’? De auteur van het Mattheus evangelie, die zo’n veertig jaar na Jezus schreef, kende de occulte wet van gewichtloosheid omdat geestelijk bewuste mensen niet door zwaarte belemmerd konden worden. Verderop in het verhaal ‘leidt’ Jezus drie van zijn vertrou- welingen een hoge berg op, waar hij totaal van gedaante ve- randert. Jezus vertoonde zich aan zijn discipelen in zijn licht- lichaam in gezelschap van de inwijdende meesters Elia en Mo- zes. Johannes, Jacobus en Petrus waren gespierde kerels, ge- wend om ladingen vis uit het water op te trekken. Het zou in de lijn der verwachting kunnen liggen dat zij zonder hulp de steile berg konden bestijgen, maar nee, de tengere Jezus leidde hen. Daarmee geeft de auteur het spirituele karakter van de on- 6 Reflectie 9(1) voorjaar 2012 Daniel Dunglas Home, misschien wel het krachtigste medium aller tijden