Reflectie herfst 2012.vp

in de vrouw, ontstaat een verdere verschuiving in ongelijk- waardigheid tussen de seksen naar suprematie van mannen over vrouwen. De eerdere onduidelijkheid over het vader- schap en het verlangen om het vruchtbaarheidsmysterie van de vrouw te bemachtigen, heeft tot riten als de ‘couvade’ geleid die bij sommige volken nog plaatsvinden: wanneer de beval- ling aanvangt gaat de man in het kraambed liggen te kronkelen van de pijn. Niemand kijkt naar de vrouw om. Als het kind is geboren wordt het in de armen van de man gelegd. Hij wordt gefeliciteerd. De vrouw hervat haar werkzaamheden alsof zij er niets mee te maken heeft gehad. Door veelvuldige geslachtsgemeenschap tijdens de zwangerschap denkt de man de foetus met zijn sperma te voeden en te laten groeien. Een andere rite is de inwijding van jonge mannen alsof ze op- nieuw worden geboren in een mannengemeenschap. Ze wor- den daar gevoed met sperma van niet getrouwde mannen. God de vader In de ontwikkeling naar een patriarchale samenleving wordt de positie van de man als vader steeds meer veilig gesteld. De algehele onderwerping van vrouwen lijkt de enige manier te zijn. Het huwelijk en het gezin met de vader aan het hoofd vormt hiervan de basis. De vrouw krijgt een ondergeschikte rol toebedeeld en wordt tot eigendom van de man verklaard. De harem, de kuisheidsgordels en de besnijdenis van de vrouw zijn er een uitvloeisel van. Er wordt een stelsel van normen en waarden in het leven geroepen die deze ongelijkwaardigheid en ongelijkheid rechtvaardigt. Bij alle volken, van oost tot west, komt god meer en meer aan bod en men laat de godin door de achterdeur verdwijnen. God de vader vervangt god de moeder. Er zijn door de hele geschiedenis heen vrouwen geweest die dit patriarchaat uit- daagden maar veel haalde het niet uit. Pas in de twintigste eeuw na Chr. begint de patriarchale samenleving aan macht in te boeten. De sporen ervan, echter, zijn nu in de een-en-twin- tigste eeuw nog niet uitgewist. Samenspel Een inspirerende uitspraak van visionair, econoom en astro- loog Peter Delahay: “In de 20e eeuw waren de mannen nog aan de macht. In de 21e eeuw komen de vrouwen in hun kracht.” Als dit gebeurt brengt dit al die jaren van geschiedenis terug bij waar het ooit begon en werpt het een blik op de mogelijk- heden door de chaos heen. Een samenspel van mannelijke en vrouwelijke krachten die in ieder mens aanwezig zijn. Een sa- menspel van vrouwen en mannen waardoor de angst en de re- acties erop in liefde getransformeerd worden en het leven, het goddelijke via bijvoorbeeld onze ademhaling, ‘el’, wordt be- leefd. ‘Elohim’ = adem = leven = liefde = het goddelijke. Kortom: terug naar de basis zoals Václav Havel het verwoordt met ‘de suprematie van het universum’ dat door ons heen ademt. Want houden we niet allemaal nog onze adem in? Uit angst voor de dingen die komen gaan? Els Kikke is psychologe, zij promoveerde in de transpersoon- lijke psychologie op het onderwerp ‘Kerncontact’. Zij werkt als coach en trainer in binnen- en buitenland. Zij benut het ge- dachtegoed van onder anderen A.H Almaas, Bert Hellinger, Stanislav Grov, Carl Gustav Jung, Eva en John Pierrakos, Wil- helm Reich, Rolando Toro met werkvormen als padwerk, neo- Reichiaans lichaamswerk, Gestalt, psychodrama, voice dialo- gue, hypnose, neuro-emotionele integratie, diverse healing- methoden, biodanza en familie- en organisatieopstellingen. Els Kikke is auteur van enkele boeken. Twee noten van de redactie Claude Lévi-Strauss (Brussel, 1908-2009) was een Frans cultureel an- tropoloog. Hij wordt beschouwd als een van de grote denkers van de twintigste eeuw. In 1962 verscheen ‘La pensée sauvage’. La pensée sauvage heeft een dubbele betekenis. Het is te vertalen als ‘de primitieve gedachte’ of ‘het primitieve denken’, ook ‘het wilde denken’, maar ook als ‘wilde bloem’ (en dan de bloemenfamilie waar- toe het viooltje behoort). ‘Participation mystique’ betekent ‘mystieke deelname’, daarmee wordt het meer onbewuste vermogen van de mens bedoeld om in nau- we relatie te staan met symboliek, mythen ed. De Dravidiërs, met een wat donkerder huidskleur, zijn de sprekers van Dravidische talen en zijn waarschijnlijk de oorspronkelijke bewo- ners van het Indische subcontinent. Tussen 2000 en 1000 v. Chr. wer- den ze grotendeels onderworpen door de Indo-Europese Ariërs, met een lichtere huidskleur, die vanuit hedendaags Afghanistan het sub- continent binnentrokken. De twee culturen vermengden zich en dit re- sulteerde in het klassieke hindoeïsme. Waarschijnlijk is het grootste deel van het hindoeïsme zoals de traditie van yoga, nog altijd geba- seerd op de oorspronkelijke godsdienst van de Dravidiërs. Het kasten- stelsel lijkt echter tot nu toe een echt Arisch toevoegsel te zijn. De term Ariërs werd oorspronkelijk gebruikt als aanduiding voor de Iraanse volkeren en later ook de Noord-Indiërs (Indo-Ariërs), en voor de ruimere etnische groep waartoe deze volken behoren. De Ariërs staan synoniem voor de Indo-Iraans sprekende Indo-Iraniers. Een tweede betekenis van Ariërs: In Europa is de term Ariër een negentiende-eeuwse aanduiding voor de Indo-Germanen die enige duizenden jaren voor het begin van onze jaartelling Europa vanuit het oosten bevolkten. De term groeide uit tot een racistische aanduiding waarop in de twintigste eeuw de nazi’s hun rassenleer baseerden. Het begrip ‘Arisch ras’stamt uit de 19e-eeuwse rassenleer. * * * * 13 Reflectie 9(3), herfst 2012