Reflectie 6(1) voorjaar 09.vp

Slechts menselijke warmte Rob Droog Mijn vader, een getekend man met sporen uit de oorlog in Delft en Indonesië. Komend van gereformeerde ouders, zelf ook gereformeerd uiteraard. In zijn leven zoekend naar de ba- lans tussen de starheid van die Gereformeerde Kerk en toch toegevend aan zijn diepe behoefte aan kennis, mystiek en ritu- aal welke hij vond in de Vrijmetselarij. De Gereformeerde Kerk en de Vrijmetselarij… twee werelden waartussen hij bruggen wilde slaan. Een poging die elke keer mislukte en uit- eindelijk was hij nergens meer echt thuis. De soms zo onver- mijdelijke tragiek van bruggenbouwers is, dat je ergens tus- senin blijft hangen als verbindingen ongezien toch niet ge- wenst zijn. En hoeveel liefde beide werelden ook predikten en voorspiegelden, uiteindelijk was er zelfs geen liefde genoeg voor een nieuw idee, en zelfs niet voor de drager daarvan. De doodsangst in de ogen van mijn vader in de laatste we- ken van zijn leven kan ik mij nog met pijnlijk gemak herinne- ren. Blijkbaar was een zeer devoot leven in die twee werelden niet voldoende om dit leven hier in vertrouwen los te kunnen laten. Dat wat hem uiteindelijk zijn leven heeft doen loslaten, was de onvoorwaardelijke liefde van zijn vrouw en zijn kinde- ren en schoondochters, die hem omringden de laatste dagen van zijn leven. Met mijn lieve moeder voorop, die op het laat- ste moment met diepe ontroering zei dat ze zijn hand nu moest loslaten, waarop mijn vader zijn laatste ademhaling kon doen en ging…Het was weer die zo intense en diepe menselijke warmte die de rimpelingen, veroorzaakt door het leven, deed gladstrijken waardoor losgelaten kon worden wat losgelaten moest worden, waardoor aangegaan kon worden wat aange- gaan moest worden. Die menselijke warmte …, wie predikt nog die menselijke warmte. Wie stelt zich dát nog ten doel in plaats van verlichting, sensationele genezing, bijzondere paranormale vermogens, over gloeiende kooltjes kunnen lopen, het overstijgen van dualiteit, en meer van dat soort Micky Mouse spiritualiteit. Ik vond het niet in de Gereformeerde Kerk. Ik vond wel veel devote mensen in de kerk, die lompe mensen bleken te zijn, toen ik per ongeluk buiten die kerk tegen hun auto aanliep. Ik vond ook dominees die op de kansel dachten te weten wat God denkt, wil en ver- wacht, maar die stil vielen toen ik werkelijk wilde weten waar- om intens lijden zo scherp mijn leven binnenviel. Ik vond het ook niet in de Vrijmetselarij. Niet dat ik daar echt heb gezocht, maar ik had het vermoeden dat de samenstelling van alleen mannen onder elkaar, niet dat kon genereren wat het mannelijke en het vrouwelijke in gezamenlijkheid zouden kunnen genere- ren. Dat was een stukje weten, net zo een weten dat heeft voor- komen dat ik mezelf verloor in drank, drugs of seks….ondanks de wanhoop en diepe pijn, ontstaan door de verwoestende ziekte van mijn vroegere vrouw. Het was duidelijk, ik kon niet in de sporen van mijn vader blijven lopen. Ik wilde meer, wilde misschien ‘échter’, ik had geen idee maar ik moest anders. En na talloze boeken en bijeenkomsten in Nederland stapte ik eigenlijk spontaan in een groot vliegtuig richting India, richting de ashram van Bhagwan. Geen idee wat ik daar moest doen, maar ik was 29 jaar en mijn leven in Nederland lag vol- komen in duigen. Wat ik had, was ik kwijt, wat ik dacht te we- ten werkte niet meer… Er moest iets gebeuren en ergens voel- de ik mij welkom daar, ver weg van alles wat ik kende. In de ashram heb ik een aantal trainingen gedaan, er moest opge- ruimd worden in mij. Ik begon met een zevendaagse training, “intuition of the heart”. En ik heb werkelijk nog nooit zo’n enorme warme verwelkoming gehad als toen ik voor het eerst in die trainingsruimte binnenkwam. Volkomen onbekende mensen die mij echt voelbaar welkom heetten. Het was werke- lijk overweldigend en het voelde als thuiskomen, ik mocht er zijn. Dát was voldoende om alle veiligheid te kunnen voelen die nodig was om zelfs mijn diepste angst te kunnen delen en ontkrachten. De kracht van menselijke warmte, welkom vanuit het hart. Meer was even niet nodig daar in het verre onbeken- de India. Daar wilde ik in blijven, niet in India, niet in Bhag- wan, niet in trainingen, maar in die menselijke warmte. Terug in Nederland ben ik op zoek gegaan naar die mense- lijke warmte, die warmte die er is, gewoon omdat je bent wie je bent. Ik vond die in dat wat Zohra Noach bracht, Psychoso- fia, kennis van de werking van Geest. Vol liefde en vanuit een diep en warm respect voor alles en allen gaf zij haar doorge- vingen, bloemen vanuit de ziel voor de mens met vragen. Dat deed Bhagwan ook, alleen hij deed dat door mensen in vlie- gende storm de zee op te sturen, bij Zohra mocht je dat ook gewoon op het vijvertje thuis gaan doen en daar was ik toen wel aan toe. Daar ben ik ook bij gebleven, eerst als cursist, later als docent en therapeut, nu als voorzitter van de Zohra Noach Foundation. En vanuit die foundation en aanverwante stichtingen worden er inzichten, kennis, doorgevingen vanuit Geest en honderdduizend dingen meer de wereld in gestuurd. Maar, en dat is mijn enige drijfveer om daar te zijn, vooral vanuit die menselijke warmte. Geen macht, geen gezag, geen hiërarchie, geen dogma’s, geen vastgeroest systeem van den- ken of overtuigingen, en je kunt er zelfs geen lid van worden. Die menselijke warmte, eenheid in verscheidenheid, dat is de spil waar het voor mij allemaal om draait. Ook al ben je de meest wijze, paranormale, spiritueel vergevorderde mens op aarde en al kun je honderd kilometer over gloeiende kooltjes lopen. Als je er niet in kunt zijn vanuit en met die menselijke warmte, ben je nog steeds geen fijn mens om bij te zijn. Het is ook mijn graadmeter naar de mensen om mij heen, de organi- saties waar ik mee te maken heb of krijg. Is die menselijke warmte vertegenwoordigd, dan is er een aantrekking en is al- les mogelijk. Is alles er, maar ontbreekt die menselijke warm- te, dan is er weerstand en meestal niet veel mogelijk. Wie die menselijke warmte niet hanteert, hanteert blijkbaar wat anders en heeft nog een weggetje te gaan, hoe spiritueel die mens dan ook denkt of zegt te zijn. En als menselijke warmte uiteindelijk het resultaat is, dan maakt het werkelijk niet uit via welke weg of leergang dat dan bereikt wordt. Deze wereld schreeuwt om die menselijke warmte, warmte voor de ander en het andere. Is dat niet het enige wat de strijd kan transformeren in een vraag.