Reflectie 6(1) voorjaar 09.vp

Het lijkt een sprookje, een irreëel beeld dat niet uit te voeren is. Bezien vanuit het of-of-perspectief is het ook onuitvoer- baar. Je kunt hooguit jezelf voorstellen dat na de dood, voorbij het aardse leven, deze situatie zich voordoet. Onze uitdaging ligt erin om werkelijk te begrijpen wat het en-en-perspectief betekent, hierop te vertrouwen en de moed te hebben om er nú naar te (leren) leven. En moed vraagt het. Als je stopt met concessies doen, aan verwachtingen vol- doen, de ander belangrijker vinden, zal dat uiteraard reactie geven vanuit diegene met wie je te maken hebt. Je wordt erva- ren als egoïstisch, op jezelf gericht, asociaal, teleurstellend. Vanuit anderen bezien is dat begrijpelijk. Je geeft ze niet meer wat ze gewend zijn te krijgen van je. Dat kan koud en liefde- loos aanvoelen voor mensen. Als ze niet begrijpen waar je mee bezig bent, is een oordeel over je gedrag gauw geveld. Op dat moment ligt er een grote uitdaging om helder te blijven over waar je mee bezig bent. Te vertrouwen op jezelf en je weg en de moed te hebben om hem te blijven volgen. De overgangsfase van leven vanuit het of-of-perspectief, naar leven vanuit onvoorwaardelijke liefde met het en-en-per- spectief is bevrijdend, inspirerend maar ook lastig en soms ronduit pijnlijk. Heb de ander lief als jezelf De basis van voorwaardelijke liefde is ‘heb de ander meer lief dan jezelf’, of ‘jezelf meer lief dan de ander’. Hierin toont zich ons vermogen om onvoorwaardelijk en gelijkwaardig lief te hebben. De basis van onvoorwaardelijke liefde is ‘heb de an- der lief als jezelf’. Als we eerlijk en open diep in onszelf kijken, zullen we zeer waarschijnlijk ongelijkwaardigheid aantreffen in onze liefde voor onszelf en de ander. In sommige situaties vinden we de ander belangrijker, in ander situaties vinden we onszelf belangrijker. In enkele situaties ervaren we gelijkwaardigheid. De ander en ik zijn even belangrijk, even geliefd. Omdat niemand is opgegroeid met de ervaring van volle- dig onvoorwaardelijk geliefd te zijn, hebben we geen basis in onszelf van fundamentele gelijkwaardigheid. Iedereen heeft als kind deels ervaren dat moeder en vader niet in staat waren om ons te zien in wie we waren en daarin van ons te houden. We hebben allemaal ervaren dat we in sommige of vele kanten van onszelf genoodzaakt waren om ons ware zelf te verbergen en ons aan te passen aan de omstandigheden. Het kunnen dra- matische situaties geweest zijn van geweld of verslaving. Meer meestal zijn het subtiele signalen en handelingen die we ervaren als niet geborgen en geliefd zijn. Dat we allemaal zo opgroeien valt niemand te verwijten. Het is gewoon deel van onze menselijke evolutie dat we (nog) niet in staat zijn om onvoorwaardelijk van onszelf én de ander te houden. We geven dat van generatie op generatie door en houden het zo met elkaar in stand al heeft elke generatie iets toegevoegd aan onze kennis, welvaart en vooruitgang. Het is een nieuwe en grote stap in onze evolutie om te gaan leven vanuit onvoorwaardelijke liefde. Het is geen vooruitgang van hetzelfde, het is de overgang naar iets nieuws. De overgang naar een nieuw bewustzijn: het Eenheidsbewustzijn, ook wel Christusbewustzijn genoemd. De basis van dit nieuwe bewustzijn is een gelijkwaardige lief- de voor onszelf, de ander en de totale schepping. We leven dan vanuit de wijsheid hoe we een samenleving op kunnen bouwen zonder onrecht, armoede en oorlog. Hoe we relaties kunnen heb- ben zonder kwetsing, teleurstelling en pijnlijke scheiding. Voordat we dit in praktijk kunnen brengen hebben we de weg te gaan van werkelijk van onszelf te leren houden. Alle disbalans in ons leven komt voort uit een gebrek aan liefde voor onszelf. Elke tekort aan liefde voor een ander zien we te- rug in een gebrek aan liefde voor onszelf. Wérkelijk van ons- zelf houden is zo helend, vervullend, verbindend en verlich- tend, dat we automatisch hierin de ander goed doen. Onvoor- waardelijke liefde is een onuitputtelijke bron van overvloed. Hoe meer we onszelf ermee vullen, hoe meer er naar buiten zal stromen. Zonder moeite. Er is geen behoefte om het voor onszelf te houden want er is geen tekort. We zijn vervuld en er is overvloed. Het is onze verantwoordelijkheid als uniek indi- vidu wat we met deze overvloed doen. Het is vanzelfsprekend dat we er alleen iets mee kunnen doen wat werkelijk bij ons past. Als we op het pad gaan van aanpassen en concessies breekt de stroom van overvloed. Onszelf zijn is onlosmakelijk verbonden met leven in liefde. Zijn wie we zijn in Liefde Onvoorwaardelijk van onszelf houden geeft een onverbrekelij- ke verbinding met onszelf én met God. Liefde is God en wan- neer we van daaruit leven, leven we vanuit God in onszelf. Te- gelijk zijn we gewoon wie we zijn, een uniek individu. We zijn wie we zijn. Tegelijk zijn we Liefde, God. Een schitterend evenwicht waarin we trouw aan onszelf zijn en tegelijkertijd zorgzaam en liefdevol naar anderen. Voor mij is dit het ideale evenwicht waar ik naar streef. Om dit te realiseren blijkt de belangrijkste sleutel te zijn: van onszelf te houden. Het is mijn ervaring dat elke vorm van lief- deloosheid, onrecht en kwetsing zijn oorsprong heeft in een tekort aan innerlijke liefde. Ik bedoel dan niet de egoïstische liefde waarmee je jezelf belangrijker vindt dan de ander. Nee, dat is juist weer ingebed in een tekort aan werkelijke onvoor- waardelijke liefde. En de onvoorwaardelijke liefde is de enige die heelt, bevrijdt, wijs is, recht doet, niemand kwetst, vervult, verlicht, etc. De periode dat ik mijn weg zocht naar mezelf te leren ken- nen en van mezelf te houden was voor degenen die gewend waren aan mijn aangepaste gedrag, niet prettig. Ik stelde ze te- leur en liet ze in de steek. Degenen die mijn pad begrepen, groeiden mee. Het begint met in te zien dat een bepaald gedrag van ons niet authentiek is. Het blijkt voort te komen uit angst om afge- wezen te worden, angst om niet geliefd te zijn en alleen te ko- men staan. We handelen in de lijn der verwachting om goed- keuring te krijgen en erbij te horen. Wanneer we dit inzien kunnen we kiezen: blijven we zo doen of maken we de keus om eens niet aan de verwachting te voldoen. De eerste keer dat we deze keus maken is het heel spannend. We gaan een nieuwe weg op en weten niet wat het ons brengt. De reactie van anderen kan meevallen maar kan ook onaange- naam zijn. Tegelijk ontwaakt er in onszelf een kracht die nie- mand ons af kan nemen. Het is de kracht om een uniek individu te zijn, geliefd en authentiek. Er is niets fijner dan dat! Wie wil er niet zichzelf zijn? Wie wil er niet verbonden en geliefd zijn? Zoeken we daar diep in ons hart niet allemaal naar?