Reflectie 6(1) voorjaar 09.vp

Is dat het wellicht wat we zoeken in onze godsdiensten en spi- rituele activiteiten? Zoeken we eigenlijk ons authentieke zelf en de ervaring van liefde? Zolang we die ervaring buiten onszelf zoeken zullen we die niet vinden. Dat is het ironische aan zoeken. We moeten in beweging komen en gaan zoeken om onszelf en liefde te ont- dekken. Tegelijk kunnen we ons authentieke zelf en de liefde niet vinden als we blijven zoeken. De laatste fase van onze tocht is in overgave onszelf zijn en liefde in praktijk brengen. De laatste fase is doen waar je naar zoekt. Wees jezelf, hou van jezelf. Dat is werkelijk verantwoordelijkheid nemen voor de waarheid dat je uniek en goddelijk bent. Dat is leven in verbondenheid en overvloedige liefde voor jezelf en al het andere. Geniet van jezelf, geniet van je weg. Accepteer jezelf en omarm jezelf inclusief je onzekerheid, je angst en pijn, boosheid en verzet. Acceptatie en omarming zijn gebaren van liefde. Zij accep- teert, zonder onderscheid. Zij omarmt, zonder voorwaarden. Door dit gebaar telkens opnieuw te maken naar onszelf en ons leven, zal deze Liefde in ons groeien. We gebruiken haar weer en integreren haar in onszelf. Zoals een baby ontspannen en blij is in de onvoor- waardelijke liefde van de ouders, zo zullen we onszelf op- nieuw prettig met onszelf gaan voelen. We worden aangenaam gezelschap voor onszelf en onze eigen beste vriend(in). Genieten is een eerbetoon aan God. Wanneer we genieten van onszelf en het leven, leven we vanuit dankbaarheid en tevre- denheid. Het goddelijke geschenk van ons leven, leven we in vertrouwen en overgave. Zoals een kind dat voluit geniet van de blokkendoos die het gekregen heeft. Zei Jezus niet “wees als kinderen”, om bij God te komen?! Breng het in praktijk, wees jezelf, blij en authentiek. In ver- trouwen en overgave. * * * * In Memoriam Priester Wim Fokker In de ochtend van 18 februari 2009 is op 83 jarige leeftijd Priester Wim Fokker overle- den en overgegaan in de zielenwereld, de wereld van Licht. Op 25 mei 1969 heeft Wim zijn priesterwijding ontvangen en is actief priester ge- weest tot het moment dat hij op 11 november 2007 met emeritaat ging. In het dagelijkse leven was hij als bouwkundige betrokken bij veel restauratieprojec- ten van oude historische gebouwen in Nederland. Het paleis Noordeinde, het huidige werkpaleis van Koningin Beatrix, en het stadhuis van Delft kon hij onder meer noteren als ‘zijn’ bijzondere projecten. Zijn creativiteit bracht hem plezier en liefde voor dat vak. Deze creativiteit heeft Wim ook met onze kerk gedeeld. Zo heeft hij het altaar en het orgelbalkon in de Haagse kerkgemeente ontworpen. Daarnaast gold hij In onze internati- onale Kerk als de heraldicus. Voor vele bisschoppen van onze Kerk ontwierp hij de bis- schoppelijke heraldieken (wapens of zegels). Dit is niet onopgevallen gebleven voor bisschoppen buiten onze Kerk, waar hij eveneens zijn diensten aan heeft gegeven. Zijn laatste bisschoppelijke zegel was dat van Mgr. Frank den Outer. Daarnaast maakte hij ook priester- en bisschopsbullen vanwege zijn kalligrafeerkunst. Zijn laatste maakte hij in 2005 voor mij. Daarna was het te inspannend zijn concentratie bij het kunstzinnig werk te houden. Zijn uitgebreide kennis van de Oudegyptische kunst en mythologie deelde hij op vele bijeenkomsten. Tijdens het Japans gevangenschap, in het voormalig Nederlands Indië, is hem als kind de liefde voor dat wat is bijge- bracht. Zijn moeder gaf hem die opdracht: geen haat, maar liefde te hebben naar de Japanse bezetter. Dit kenmerkte hem in zijn verdere leven, niet alleen in de houding in het werk voor de Kerk, maar ook voor zijn familie en in het bijzonder zijn vrouw Toos. Tijdens de crematieplechtigheid beëindigde een van zijn nichtjes haar toespraak met de wens dat hij, na de liefde voor het dansen in zijn leven, samen met de engelen zal dansen in de hemel. Wij laten Wim zijn zielenreis vervolgen en danken hem dat hij met creativiteit de Liefde heeft laten zien. Peter.