reflectie 8(2).vp

De Derde Doorbraak Johan Pameijer De wereld wacht een omwenteling … en dat is niet voor het eerst. Welgeteld staat de westerse beschaving open voor de derde grote doorbraak in haar lange geschiedenis. Als een gedreven windvlaag breekt een verfrissende inspiratie door het versluieren- de wolkendek heen. Wie gereed is om de eerste zonnestralen van de nieuwe tijd op te vangen zal met een gerechtvaardigd opti- misme de toekomst verwelkomen. Met de snelheid van het licht transcenderen duizenden doorgevingen ons driedimensionale we- reldbeeld. Voor wie het zien wil, scheurt de hemel open en spreekt de geest van het universum. Dreigend kruipen de beide klokkenwijzers naar de twaalf. Het uur “nul” nadert. De westerse mensheid schreeuwt om hulp. In het verleden deed ze dat al vaker. Het antwoord kwam snel en overtuigend. Tot de huidige dag lezen we erover in geleerde verhandelingen. Hele godsdiensten zijn erop gebaseerd. Maar het oude is voorbijgegaan en het nieuwe treedt op naakte voe- ten ons bewustzijn binnen. De Exodus van twaalf Joodse stammen en de komst van Jezus de Christus maken deel uit van een vereerde geschiedenis, maar de “wederkomst” laat op zich wachten. Twee doorbraken, de uittocht van de Hebreeën en de kruistocht van Jezus, gaven intense impulsen aan het be- wustzijn van de mensen. De derde, in de vorm van een vloed- golf aan doorgevingen, zal de afbraak van de laatste hoge scheidsmuur inluiden. Goudkleurig licht Een kenmerkend voorbeeld van de machtige intrede vanuit de hogere dimensie ontleen ik aan het eenvoudige verslag van de Pat Rodegast. “Ongeveer twee jaar nadat de eerste beelden doorkwamen, zag ik Emmanuel voor het eerst. Hij verscheen aan me als een wezen van goudkleurig licht. Eerst leek het of hij rechts van me stond, nog net zichtbaar, maar totaal niet overheersend. Langzamerhand bewoog hij zich steeds meer naar het midden van mijn innerlijk blikveld. Zo stond hij in een week tijd duidelijk zichtbaar recht tegenover me. Ik vroeg hem wie hij was. “Ik ben Emmanuel” antwoordde hij. “Blijf je bij me?” vroeg ik. Zijn antwoord was een eenvoudig ja. Zo be- gon onze samenwerking.” Zonder enige opsmuk doet Pat Rodegast verslag van wat eigenlijk een wonder is, omdat het totaal vreemd is aan onze zintuiglijke afhankelijkheid. Wij zijn niet voorbereid op de komst van hemelse gasten, maar overal ter wereld duwen zij de omheining van onze driedimensionaliteit opzij en betreden onze beschaduwde kamers. Zij vallen op door hun onopval- lendheid. Zo verwelkomden wij duizenden stemmen uit hogere sfe- ren, die onder verschillende namen de paden naar het verruim- de bewustzijn komen ontsluiten. Zij schonken ons de Cursus in wonderen, het Seth-materiaal, de sprekende God van Nigel Walsh en overrompelden ons met veekleurige prognoses over een betere wereld, gedragen door een verruimd besef van de werkelijkheid. Hun hemelse offensief verandert de kleur van het vergoten bloed in glinsterend zonnegoud, voorlopig nog als achtergrond, maar als wij meewerken, treedt het weldra naar de voorgrond. Om de 2000 jaar Ik noem deze wervelwind aan doorgevingen de derde door- braak, na de Exodus en Christus. Wat moeten we ons bij beide eerdere doorbraken van spiritualiteit voorstellen? Historisch bezien zou de legendarische uittocht uit de Egyptische slaver- nij zo’n vierduizend jaar achter ons liggen. Tweeduizend jaar later betrad Jezus het wereldse podium. Nu we opnieuw twee- duizend jaar gevorderd zijn, lijkt het accent te verschuiven van de historische Jezus naar het Christus-bewustzijn. Om de tweeduizend jaar – ongeveer de periode van een astrologisch tijdperk – opent de hemel zich om een boodschapper naar de aarde te zenden. Omstreeks twee millennia voor het begin van onze jaartelling verzamelde een Egyptische vondeling met de naam Mozes een ongeregelde groep slaven en loodste die dwars door de woestijn naar de vrijheid. Aan deze uittocht ontlenen vele Joden hun unieke identiteit, maar wat heeft het Exodusverhaal ons eigenlijk te zeggen? Uit de slavernij Gelukkig prentte de onbekende schrijver ons met subtiele spo- ren het idee in van een bewustzijnsreis, voerend van materiële slavernij naar de vrijheid van de geest. Zich bewust van de spirituele macht van getallen liet hij de twaalf stammen liefst 42 halteplaatsen passeren. Iedere plaatsnaam refereerde aan een markante halte in het bewustzijn. De eerste etappe gaat van Rameses naar Sukkoth, ogenschijnlijk twee geografische vlekken op de kaart, maar in de gedachten van de auteur speel- de een veel meer verdiepend beeld. De getalswaarden van “Rameses”, gebaseerd op het He- breeuwse alfabet, en “Sukkoth”, bepalen de betekenis van de exodus. Wat een argeloze lezer niet kan weten, is dat de 430 van Rameses ook de betekenis heeft van Nefesh, het woord voor de dierlijke ziel. De naam Sukkoth suggereert iets derge- lijks. Het getal van deze naam (480) staat voor “het vleselijke omhulsel”. Op de weg van Rameses naar Sukkoth betreedt de ziel dus het stoffelijke lichaam, maar het waardeverschil tus- sen deze twee is bepalend voor de diepe betekenis. De 50 tus- sen de 430 van Rameses en de 480 van Sukkoth verwijst na- melijk ondubbelzinnig naar de nieuwe wereld of het verruim- de bewustzijn van de mensen. Het zijn ook de 50 dagen tussen Pasen en Pinksteren, dus tussen de Verrijzenis uit de stof en de Uitstorting van de Heilige Geest. De verhoogde slang Iedere halteplaats verbergt haar eigen boodschap. Als uitein- delijk de 42ste halteplaats, het vrije Moab, is bereikt, wordt het raadsel opgelost. De eindbestemming Moab draagt de let- 9 Reflectie 8(2), zomer 2011